admin

หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์ยืมไขควงในตำนานมาได้สามชั่วโมง กราฟก็นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รันโค้ดค้างไว้ แต่ในหัวกลับไม่ได้มีเรื่องฟังก์ชันหรือโครงสร้างข้อมูลเลยแม้แต่น้อย เขาลองคำนวณความน่าจะเป็นที่ดาราชื่อดังระดับประเทศจะมาย้ายมาอยู่หอพักเกรดบีแถวมหาลัยแบบนี้ "0.0001%... เป็นไปไม่ได้ หรือเขาจะมาซ่อนตัวจากข่าวกะฉ่อน?" กราฟวิเคราะห์พึมพำกับตัวเอง เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้กราฟไม่ได้ลนลานเหมือนรอบแรก เขาพยายามดึงมาดนิ่งแบบวิศวกรผู้เย็นชามาสวมทับ เขาเดินไปส่องช่องตาแมว และนั่นก็ทำให้เขาสติหลุดอีกรอบ ไทเกอร์ยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดที่ดาเมจรุนแรงกว่าเดิม เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสามเม็ดเผยให้เห็นแผ่นอกวับๆ แวมๆ ในมือถือถุงกระดาษที่มีกลิ่นหอมของอาหารลอยออกมา "คุณกราฟครับ ไขควงมาคืนครับ... พร้อมของตอบแทน" กราฟเปิดประตูออกช้าๆ พยายามทำตัวให้ปกติที่สุด "อ๋อ ครับ... จริงๆ ไม่ต้องมีของตอบแทนก็ได้ครับ แค่ไขควงอันเดียว" "ไม่ได้หรอกครับ ผมเป็นพวกชอบ...

บ่ายวันเดียวกัน สายฝนหยุดโปรยปรายแล้ว แต่ท้องฟ้ายังไม่ยอมปล่อยให้สีครามได้ทำหน้าที่ เมฆครึ้มยังคงปกคลุมหนาทึบ ราวกับบ้านหลังนี้ยังไม่อนุญาตให้แสงสว่างสาดส่องเข้ามาเห็นความลับอะไรมากนัก กวินพาเรนเดินลึกเข้าไปยังห้องชั้นในสุดของเรือนใหญ่ ห้องที่แม้แต่คนรับใช้เก่าแก่ยังไม่กล้าเดินผ่านหากไม่มีเหตุจำเป็น ประตูไม้สีเข้มบานหนาแกะสลักลวดลายเป็นเถาไม้เลื้อยพันเกี่ยวกันยุ่งเหยิง เปรียบเสมือนกิ่งก้านของประวัติศาสตร์ที่รัดรึงอยู่รอบลำคอของทุกคนในตระกูล “ท่านย่าอยากเจอคุณ” กวินเอ่ยบอกเสียงเบา น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความระมัดระวัง เหมือนเด็กที่รู้ตัวดีว่า... ในบ้านหลังนี้ มีใครบางคนที่เขาไม่เคยเอาชนะได้จริง ๆ เรนพยักหน้า เขารับรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่า คนที่อยู่หลังบานประตูนี้คือศูนย์กลางที่กำหนดจังหวะลมหายใจของคนทั้งบ้าน กวินเคาะประตูสามครั้ง... ไม่มากไม่น้อยไปกว่านั้น ก่อนจะผลักเปิดเข้าไป ห้องนั้นไม่ได้กว้างขวางจนโอ่อ่า แต่มัน “หนักแน่น” หนักแน่นด้วยกลิ่นไม้เก่าแก่ ด้วยผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มทึบ และด้วยความเงียบงันชนิดที่ไม่ต้องเอ่ยปากขออนุญาตใคร หญิงชราคนหนึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง แสงยามบ่ายทำได้เพียงแค่แตะลงบนไหล่ของเธอ...

รุ่งเช้ามาเยือนคฤหาสน์วารีด้วยความเงียบสงบ เรนเดินลงมายังโถงเล็กใกล้ห้องสมุด ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นจุดที่ “เงียบเชียบที่สุด” ของเรือนใหญ่ เขาพบ ลิลลี่ อยู่ที่นั่น เธอนั่งอยู่บนรถเข็นริมหน้าต่าง มีหนังสือเล่มหนาเปิดกางอยู่บนตัก แสงแดดยามเช้าสีเทาจาง ๆ ตกกระทบเส้นผมของเธอ ทำให้ดูเลือนรางเหมือนเงาไหมอ่อน เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างงดงาม งดงามเสียจนอาจทำให้ใครก็ตามเผลอลืมไปว่า... เด็กสาวคนนี้อยู่ใกล้ชิดกับ “กลิ่นต้องห้าม” มากเกินไป “เมื่อคืนบ้านหอมแปลกดีนะคะ” ลิลลี่เอ่ยทักขึ้นก่อน น้ำเสียงเหมือนถามเล่น ๆ ตามประสา แต่จังหวะการสังเกตนั้นรวดเร็วเกินธรรมชาติ เรนยิ้มบาง “แปลกยังไงครับ” “เหมือนกลิ่น... คนที่เคยอยู่ที่นี่”...

บรรยากาศในสนามกีฬาแห่งชาติขลังกว่าที่เคย แต่นั่นไม่น่าตื่นเต้นเท่ากับการปรากฏตัวของทีมคู่แข่งจากมหาวิทยาลัยทางเหนือ... ทีมไททัน (Titan) ผู้เล่นทั้ง 6 คนในสนามมีความสูงเฉลี่ย 195 เซนติเมตรขึ้นไป! โดยมีกัปตันทีมอย่าง 'โกไลแอท' หนุ่มร่างยักษ์เจ้าของพลัง Gravity Field (อาณาเขตแรงโน้มถ่วง) ที่ใครตบบอลผ่านมือเขา ลูกจะถูกกดลงพื้นทันที! “นี่คนหรือเสาไฟฟ้าหน้าปากซอยวะเนี่ย...” ภูผาถึงกับปาดเหงื่อ เมื่อต้องยืนเทียบกับลิเบอโร่ฝั่งตรงข้ามที่ตัวใหญ่กว่าเขาเกือบเท่าตัว “พี่ภู อย่าไปกลัว! ตัวใหญ่แบบนี้แหละ ล้มดังดีผมชอบ!” ศิลาพูดพลางวอร์มอัพท่าตีลังกาเตะบอลอันเป็นเอกลักษณ์ เซตที่ 1:...

การแข่งขันกระชับมิตรกับทีมเยาวชนทีมชาติเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางสายตาของคิระที่จ้องมองมาจากข้างสนาม วันนี้ทีมเยาวชนส่งตัวลับอย่าง 'มินทร์' เด็กหนุ่มหน้ามนที่ดูไม่มีพิษมีภัย แต่ทันทีที่เขาโดดขึ้นตบบอล ความสยองขวัญก็บังเกิด ฟึ่บ! คิรินกระโดดบล็อกอย่างมั่นใจ พลังสลาตันสร้างกำแพงลมหนาทึบ ลูกบอลพุ่งมาหาเขาตรงๆ แต่ในเสี้ยววินาทีก่อนจะปะทะมือ... ลูกบอลกลับ "หักเลี้ยว" กลางอากาศหลบปลายนิ้วของคิรินไปอย่างดื้อๆ แล้วปักลงที่มุมสนามอีกด้าน! 🌪️ Phantom Strike (ลูกตบเปลี่ยนวิถี!) “อะไรวะน่ะ! ลูกบอลมันเลี้ยวได้เองเหรอ!” คิรินอุทานอย่างตกใจ “ไม่ใช่เลี้ยวธรรมดาคิริน...” ธันวาขยับแว่น (ที่ใส่มาเพื่อกรองแสงจากพลัง) นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจัดทำงานหนัก “เขาสัมผัสบอลแค่ปลายนิ้วตอนสุดท้ายเพื่อสร้าง 'จุดหมุน'...

แสงสว่างจ้าบาดตาที่ปลายอุโมงค์ทำให้พรานเข้มต้องยกมือขึ้นป้องหน้า ลมหายใจเฮือกแรกที่สูดเข้าปอดหลังจากขึ้นมาจากเมืองบาดาลช่างหอมหวานและสดชื่นจนแทบสำลัก มันมิใช่กลิ่นอับชื้นของดินและรากไม้ แต่เป็นกลิ่นหอมปรุงแต่งราวกับเครื่องหอมชั้นดีที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ "ถึงแล้ว..." เสียงแหบพร่าของแม่เฒ่าดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย "สุดเขตแดนของข้าแล้ว... ที่เหลือพวกเอ็งต้องไปกันต่อเอง จำไว้... สิ่งที่ตาเห็น อาจไม่ใช่สิ่งที่เป็น" เมื่อสายตาปรับสภาพได้ ภาพเบื้องหน้าก็ทำเอาคณะเดินทางทั้งหมดถึงกับยืนตะลึงงันจนลืมความเหนื่อยล้า เบื้องล่างคือหุบเขาขนาดมหึมาที่ถูกโอบล้อมด้วยเทือกเขาสูงเสียดฟ้า ยอดเขาเหล่านั้นปกคลุมด้วยหิมะสีเงินยวงสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ นี่คือ 'ป่าหิมพานต์ชั้นใน' เขตแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ใกล้ชิดกับสวรรค์มากที่สุด ต้นไม้ในป่าแห่งนี้มิได้มีลำต้นเป็นเนื้อไม้สีน้ำตาล หากแต่เป็นสีทองคำสุกปลั่ง ใบไม้เป็นสีแก้วมณีหลากสี ทั้งมรกต ทับทิม และไพลิน ลำธารที่ไหลผ่านโขดหินมิใช่น้ำใสธรรมดา แต่เป็นสายธารสีมุกที่ส่งเสียงดนตรีแผ่วเบายามไหลกระทบหิน พื้นหญ้าหนานุ่มดุจพรมกำมะหยี่สีเขียวขจีมีดอกไม้แปลกตาส่งกลิ่นหอมยั่วยวน "สวรรค์..." จ้อยพึมพำ...

กลิ่นอับชื้นของตะไคร่น้ำและกลิ่นดินเก่าเก็บที่หมักหมมมานับร้อยปีโชยแตะจมูกทันทีที่แสงสว่างจากไฟแช็กของพรานเข้มส่องกระทบผนังอุโมงค์ ทางเดินเบื้องหน้ามิใช่อุโมงค์ดินธรรมดา หากแต่ถูกปูลาดด้วยศิลาแลงก้อนมหึมาที่ตัดเรียบกริบ ผนังสองข้างทางแกะสลักเป็นรูปพญานาคเลื้อยพันกันไปมาอย่างวิจิตรบรรจง ทว่ารูปปั้นเหล่านั้นกลับแตกหักเสียหาย บางตัวเศียรขาดกระเด็น บางตัวถูกรากไม้ชอนไชจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ บ่งบอกถึงความรุ่งเรืองที่ล่มสลายไปนานแสนนาน "ที่นี่คือ 'เวียงนาคราช'" หญิงชราหลังค่อมเอ่ยเสียงแหบแห้ง เสียงของนางสะท้อนก้องไปในความมืด "อดีตเมืองหน้าด่านของชาวบาดาล ก่อนที่จะถูกทิ้งร้างเพราะพิษสงครามเมื่อพันปีก่อน... ไม่มีใครกล้าเข้ามาที่นี่หรอก เพราะวิญญาณงูเจ้าที่มันดุ" นางหัวเราะในลำคอเสียงดัง หึ หึ ก่อนจะเดินนำลึกเข้าไป พรานเข้มกัดฟันข่มความเจ็บปวดที่แผ่นหลัง เลือดอุ่นๆ ยังคงไหลซึมเสื้อออกมาไม่หยุด แขนแกร่งที่โอบประคองนลินเริ่มสั่นเทาจากอาการเสียเลือด แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยมือ "วางข้าลงเถอะพี่เข้ม" นลินกระซิบเสียงเครือ "ท่านบาดเจ็บหนัก... ให้ข้าเดินเอง" "ทางมันมืด......