เสียงหัวเราะแหบแห้งของชายชราบนหลังคาศาลเพียงตาดังสะท้อนก้องไปทั่วดงไม้แห้ง มันไม่ใช่เสียงหัวเราะของความสุข แต่เป็นเสียงเสียดสีของโลหะที่เป็นสนิมบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท
“หมอผี… หลวงวิเศษรึ?” คุณพุ่ม เอ่ยถามเสียงดัง แข่งกับเสียงลมที่เริ่มพัดกรรโชกแรงขึ้นเรื่อยๆ “ท่านตายไปแล้ว เหตุใดจึงยังไม่ไปผุดไปเกิด!”
ร่างเหี่ยวย่นบนหลังคาแสยะยิ้มจนเห็นฟันดำๆ ที่เหลือเพียงไม่กี่ซี่ แกค่อยๆ ไต่ลงมาจากหลังคาด้วยท่วงท่าที่ผิดมนุษย์ แขนขาบิดเบี้ยวเหมือนแมงมุมไต่ลงมาช้าๆ “ผุดเกิด? ฮึ! สวรรค์ปิด นรกเมิน… ข้ามี ‘ภารกิจ’ ที่ยังทำไม่เสร็จ จะไปไหนได้เล่า?”
ดวงตาบอดสนิทสีขาวขุ่นของแกหันไปจับจ้องที่ พี่กล้า แม้จะมองไม่เห็น แต่ดูเหมือนแกจะ ‘รู้’ ตำแหน่งของสมิงหนุ่มอย่างชัดเจน “โดยเฉพาะเมื่อ ‘วัตถุดิบชั้นดี’ ที่ข้าเฝ้ารอมานานนับสิบปี… เดินมาหาข้าถึงที่”
กล้ากัดฟันกรอด ขยับตัวมายืนบังพุ่มไว้ แม้ขาจะสั่นพับๆ จากอาการบาดเจ็บ “ไอ้แก่… มึงเองสินะ ที่วางกับดักล่อพวกกูเข้ามา”
“ฉลาด…” วิญญาณหลวงวิเศษหัวเราะร่า “ข้าต้องการ ‘หัวใจสมิง’ … หัวใจของสัตว์เดรัจฉานที่มีจิตวิญญาณแกร่งกล้า เพื่อเอามาทำพิธี ‘ชุบกาย’ ใหม่… กายเนื้อของข้ามันเน่าเปื่อยไปหมดแล้ว ข้าต้องการร่างใหม่ที่เป็นอมตะ!”
“มึงฝันไปเถอะ!” หลวงเทพ ตะโกนสวน ยกปืนคาบศิลาขึ้นเล็ง “กูไม่รู้หรอกว่ามึงเป็นผีห่าซาตานตนไหน แต่ถ้ามึงคิดจะแตะต้องเพื่อนกู มึงต้องข้ามศพกูไปก่อน!”
“ปากดีนักนะไอ้ลูกตำรวจ!”
เปรี้ยง!
หลวงเทพเหนี่ยวไกทันที กระสุนตะกั่วพุ่งเข้าใส่กลางหน้าผากของร่างเหี่ยวย่นนั้นอย่างแม่นยำ ร่างของหลวงวิเศษผงะหงายหลัง หัวสะบัดไปด้านหลังจนคอหักพับ …แต่แกไม่ตาย
แกค่อยๆ ใช้มือดัดคอตัวเองให้กลับมาตั้งตรงดัง กร๊อบ! รอยกระสุนที่หน้าผากไม่มีเลือดไหล มีเพียงควันสีดำลอยออกมา “กระสุนธรรมดา… ทำอะไรวิญญาณอาฆาตไม่ได้หรอกไอ้หนู” แกแสยะยิ้ม
ทันใดนั้น รากไม้ตะเคียนรอบศาลก็ผุดขึ้นมาจากดินราวกับงูยักษ์นับสิบตัว!
“ระวัง!” กล้าตะโกน ผลักพุ่มและแม่หญิงจันให้พ้นรัศมี
รากไม้เส้นหนึ่งพุ่งเข้าใส่หลวงเทพ เขาชักดาบอาญาสิทธิ์ออกมาฟันสวน ฉับ! รากไม้ขาดกระเด็น ดาบเล่มนี้ไม่ใช่ดาบธรรมดา แต่เป็นดาบที่ผ่านการทำพิธีในโรงงานหลวงมาแล้ว “ดาบข้าลงอาคมมาโว้ย!” หลวงเทพคำราม ควงดาบฟาดฟันรากไม้ที่พุ่งเข้ามาอย่างคล่องแคล่วสมเป็นศิษย์มีครู
“ไอ้เทพ! ล่อมันไว้!” พุ่มตะโกนบอกเพื่อน “ข้าจะหา ‘หัวใจ’ ของมัน!”
“เออ! รีบหาเร็วๆ เข้า! ข้าต้านมันได้ไม่นานหรอก!” หลวงเทพตะโกนตอบ พลางกระโดดหลบรากไม้ที่ฟาดลงมาตูมใหญ่
พุ่มหันไปมองรอบๆ ศาลเพียงตา พยายามตั้งสติวิเคราะห์ “หัวใจ… ซ่อนอยู่ที่ศาล… ตรงไหน?”
ศาลไม้เก่าคร่ำครึ มีเพียงตุ๊กตาเสียกบาลนางรำหักๆ และกระถางธูปที่เต็มไปด้วยขี้ธูปแข็งเป็นก้อน กล้าที่บาดเจ็บอยู่ พยายามช่วยคุ้มกันพุ่ม โดยใช้กรงเล็บตะปบรากไม้ที่หลุดรอดจากหลวงเทพเข้ามา แต่แรงของเขาน้อยลงทุกที “คุณพุ่ม… เร็วเข้า…”
พุ่มวิ่งเข้าไปที่ตัวศาล สายตาสะดุดเข้ากับ ‘เสาเอก’ ของศาลเพียงตา เสาต้นนั้น… ไม่ได้ทำจากไม้ตะเคียนเหมือนส่วนอื่น แต่มันดูเหมือนทำจาก ‘กระดูก’ ขนาดใหญ่ที่แกะสลักอักขระแดงฉาน
“กระดูก?” พุ่มพึมพำ เอามือไปแตะ ตึก… ตึก… เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ จากข้างในเสา เหมือนมีชีพจรเต้นอยู่!
“เจอมันแล้ว!” พุ่มตะโกน “หัวใจมันอยู่ในเสา!”
วิญญาณหลวงวิเศษได้ยินดังนั้นก็กรีดร้องลั่น “อย่าแตะต้องของข้า!!!” แกพุ่งตัวจากพื้น ลอยหวือเข้าหาพุ่ม กรงเล็บยาวเฟื้อยงอกออกมาหมายจะควักลูกตา
“อย่าหวัง!”
ฉึก!
ไอ้จ้อย ที่หลบอยู่หลังต้นไม้ วิ่งหลับหูหลับตาเอาไม้ถ่อแหลมๆ ที่พกมาด้วย พุ่งเสียบเข้าที่กลางหลังของวิญญาณร้าย! “ว้ากกกก! ตายซะไอ้ผีบ้า!” จ้อยแหกปากทั้งน้ำตา
แรงกระแทกทำให้หลวงวิเศษเสียจังหวะล้มกลิ้งไป แม้ไม้ถ่อจะทำอะไรแกไม่ได้มาก แต่มันซื้อเวลาได้สำคัญยิ่ง
“พี่กล้า! พังเสานั่น!” พุ่มตะโกนสั่ง
กล้ารวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย ดวงตาสีอำพันลุกโชน เขาคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่เสากระดูกต้นนั้น ง้างกรงเล็บสมิงที่แหลมคมที่สุด ฟันฉับลงไปกลางเสา!
ตูม!!!
เสากระดูกแตกกระจาย! ข้างในกลวงโบ๋ มี ‘โถดินเผา’ ใบเล็กๆ ซ่อนอยู่ ซึ่งแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ตามแรงกระแทก สิ่งที่อยู่ข้างในโถ… คือก้อนเนื้อสีดำคล้ำที่ยังเต้นตุบๆ ส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง
“ม่ายยยยยยย!!!” หลวงวิเศษกรีดร้องโหยหวน ร่างกายของแกเริ่มมีรอยแตกร้าว แสงสีแดงฉานพุ่งออกมาจากรอยแตก ราวกับลาวาที่ปะทุจากภายใน
“หัวใจกู! มึงทำลายหัวใจกู!”
ร่างของหมอผีเฒ่าระเบิดออกกลายเป็นควันดำพวยพุ่ง แต่มันยังไม่จบ! กลุ่มควันดำนั้นม้วนตัวรวมกัน ก่อตัวเป็นใบหน้าขนาดมหึมากลางอากาศ แล้วพุ่งตรงดิ่งเข้าหา พี่กล้า ที่ยืนหอบหมดแรงอยู่
“ถ้ากูไม่ได้ร่างใหม่… กูจะเอาร่างมึงไปลงนรกด้วย!!!”
“พี่กล้า! หลบไป!” พุ่มถลันจะเข้าไปช่วย แต่ช้าเกินไป
ควันดำพุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างของกล้าเต็มเปา! ชายหนุ่มร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ร่างกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง แล้วล้มฟุบลงกับพื้น ทุรนทุรายเหมือนคนถูกไฟเผาทั้งเป็น
“พี่กล้า!” พุ่ม หลวงเทพ และแม่หญิงจัน วิ่งเข้าไปหา
ร่างของกล้านิ่งไป… บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด รากไม้ที่เคยอาละวาดหดกลับลงดินไปหมดสิ้น หมอกเริ่มจางลง
“พี่กล้า…” พุ่มเขย่าตัวชายหนุ่ม “พี่… ตื่นสิ”
กล้าค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ แต่ดวงตาคู่นั้น… ไม่ใช่สีอำพันที่พุ่มคุ้นเคย มันกลายเป็น สีขาวขุ่น ไร้ตาดำ… เหมือนดวงตาของหลวงวิเศษ!
ริมฝีปากของ ‘กล้า’ แสยะยิ้มเย็นเยียบ น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาไม่ใช่เสียงทุ้มต่ำ แต่เป็นเสียงแหบแห้งของคนแก่
“ร่างนี้… แข็งแรงดีจริงๆ” มือหนาของกล้าคว้าหมับเข้าที่คอของพุ่ม แล้วบีบแน่นจนพุ่มหน้าเขียว!
“ไอ้พุ่ม!” หลวงเทพเงื้อดาบจะฟัน แต่ก็ชะงัก “โธ่เว้ย! นั่นร่างไอ้กล้า!”
“ฮ่าๆๆๆ!” เสียงหัวเราะของหลวงวิเศษดังออกมาจากปากของกล้า “ตอนนี้ข้ากับมันเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว! ถ้าพวกเอ็งฆ่าข้า… ไอ้นี่ก็ตายด้วย! เลือกเอาสิ!”
สถานการณ์พลิกผันจนถึงขีดสุด… บอสใหญ่ไม่ได้ถูกกำจัด แต่ยึดร่างพระเอกไปเป็นตัวประกัน! ดาบในมือหลวงเทพสั่นระริก… เขาจะกล้าลงมือฆ่าเพื่อนร่วมตายเพื่อกำจัดปีศาจหรือไม่?
และพุ่ม… ที่กำลังขาดอากาศหายใจอยู่ภายใต้มือของคนที่เขารัก… จะทำอย่างไร?
