ตอนที่ 7: พิกัดใหม่ที่นอกเหนือคำนวณ

หลังจาก “บทเรียน” ในห้องมืดจบลงด้วยการที่ไทเกอร์ยอมปล่อยให้กราฟเป็นอิสระ (พร้อมรอยจูบที่มุมปากเป็นของต่างหน้า) เช้าวันรุ่งขึ้นกราฟก็ต้องรีบแบกสังขารและโน้ตบุ๊กคู่ใจไปที่มหาวิทยาลัยเพื่อส่งความคืบหน้าของโปรเจกต์จบ เขาหวังว่าบรรยากาศโรงอาหารและเสียงตึกตักของการก่อสร้างในคณะวิศวะจะช่วยดึงเขากลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงได้บ้าง

“เฮ้ยไอ้กราฟ! ทางนี้” ต้น เพื่อนสนิทสายลุยตะโกนเรียกจากโต๊ะประจำ “ทำไมวันนี้หน้ามึงซีดเหมือนคนโดนของวะ หรือว่าโค้ดบั๊กจนไม่ได้นอน?”

“เออ… บั๊กตัวใหญ่มาก” กราฟตอบเลี่ยงๆ พลางทรุดตัวลงนั่ง เขาพยายามเพ่งสมาธิไปที่หน้าจอ แต่ภาพซิกแพ็กสะท้อนแสงแฟลชยังคงลอยวนเวียนอยู่บนเซมิคอนดักเตอร์ในสมอง

“เออ กราฟ มึงเห็นข่าวยังวะ วันนี้มีกองถ่ายมาใช้สถานที่คณะเราถ่ายโฆษณาด้วยนะ เห็นว่าเป็นดาราดังระดับประเทศเลย”

กราฟชะงักกึก ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเขาว่า ‘อัลกอริทึมความซวย’ กำลังทำงานอีกครั้ง

“ใครวะ?”

“ก็นายแบบที่มึงชอบดูคลิปบ่อยๆ ไง ชื่อไทเกอร์มั้ง เห็นสาวๆ คณะอักษรฯ แห่กันมาเต็มลานเกียร์เลย”

ยังไม่ทันที่ต้นจะพูดจบ เสียงกรี๊ดสนั่นก็ดังมาจากลานกิจกรรมหน้าคณะ กราฟพยายามหดตัวให้เล็กที่สุดหลังหน้าจอโน้ตบุ๊ก แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่ได้กรุณาเขาขนาดนั้น เพราะจู่ๆ ทีมงานกองถ่ายคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตั้งมาที่โต๊ะของเขา

“น้องๆ! ช่วยพี่หน่อย มีใครเก่งเรื่องเซ็ตระบบเน็ตเวิร์กบ้างไหม? คอมพิวเตอร์คุมไฟสตูดิโอในกองถ่ายมันรวน เชื่อมต่อไม่ได้เลย ช่างเทคนิคของกองยังมาไม่ถึง พี่ขอแรงด่วน!”

ต้นรีบชี้มาที่กราฟทันที “นี่เลยพี่ กราฟมันเทพสุดในรุ่นแล้ว”

“ไปเร็วลูกชาย ช่วยพี่หน่อย เดี๋ยวมีค่าขนมให้!”

กราฟถูกลากตัวไปที่กลางลานเกียร์ ท่ามกลางสายตาของนักศึกษานับร้อย และที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางวงล้อมคือไทเกอร์ในชุดช็อปวิศวะสีเลือดหมู (ที่ดูยังไงก็ดูดีเกินกว่าจะเป็นวิศวกรจริงๆ) ไทเกอร์กำลังโพสต์ท่าถ่ายรูปอยู่ แต่พอเขาเห็นกราฟถูกลากเข้ามา เขาก็หยุดชะงักแล้วเลิกคิ้วขึ้นอย่างผู้ชนะ

“อ้าว… บังเอิญจังเลยนะครับ ‘คุณเพื่อนบ้าน'” ไทเกอร์ทักขึ้นเสียงดังพอที่จะทำให้คนรอบข้างหันมามองเป็นตาเดียว

“รู้จักกันด้วยเหรอคะคุณไทเกอร์?” ทีมงานสาวถามอย่างสงสัย

“รู้จักดีเลยครับ คนนี้เขาเป็น ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ เรื่องอุปกรณ์ของผม” ไทเกอร์ยิ้มกริ่ม สายตาที่มองกราฟนั้นเต็มไปด้วยความนัยจนกราฟอยากจะมุดดินหนี

กราฟไม่ได้ตอบอะไร เขาพยายามก้มหน้าก้มตาเช็กสายแลนและตั้งค่า IP Address ในคอมพิวเตอร์ควบคุมอย่างรวดเร็วเพื่อให้งานจบไวที่สุด แต่ไทเกอร์กลับเดินเข้ามาใกล้แล้วแสร้งทำเป็นมาดูการทำงาน เขาโน้มตัวลงมาจนกลิ่นน้ำหอมที่กราฟคุ้นเคยเตะจมูก

“ชุดช็อปที่มึงใส่… ดูดีกว่าในคลิปที่ผมเคยดูอีกนะ” ไทเกอร์กระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน “แถมยังดู ‘ถอดง่าย’ ดีด้วย”

“คุณไทเกอร์! นี่มันที่มหาวิทยาลัยนะครับ กรุณาให้เกียรติสถานที่ด้วย” กราฟกระซิบตอบด้วยใบหน้าแดงก่ำ มือสั่นจนกดคีย์บอร์ดผิดๆ ถูกๆ

“ผมก็ให้เกียรติอยู่นี่ไง… ให้เกียรติว่าที่คุณวิศวกรส่วนตัวของผม” ไทเกอร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะแกล้งวางมือลงบนไหล่ของกราฟแล้วบีบเบาๆ “ตั้งใจซ่อมนะครับ ถ้าซ่อมเสร็จเร็ว… เดี๋ยวพี่รหัสกำมะลอคนนี้จะพาไปเลี้ยงข้าวที่ ‘ห้อง’ เป็นการส่วนตัว”

สายตาของคนทั้งลานเกียร์เริ่มเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความอิจฉา กราฟรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นเป้าหมายในระยะประชิด เขาเร่งมือแก้ไขระบบจนเสร็จภายในเวลาไม่ถึงห้านาที

“เสร็จแล้วครับ! ผมขอตัว!”

กราฟรีบเก็บของแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินหนีออกมาจากตรงนั้น แต่เสียงตะโกนของไทเกอร์ที่ไล่หลังมากลับทำให้เขาแทบสะดุดขาตัวเองตาย

“ขอบคุณมากนะครับกราฟ! อย่าลืมนะ… ‘ไขควง’ ที่ยืมไปยังไม่ได้คืนเลย คืนนี้เจอกันที่ห้องนะ!”

คำพูดนั้นทำให้เสียงซุบซิบดังขึ้นกระหึ่มทั้งคณะ กราฟรู้ซึ้งแล้วว่า ต่อให้เขาหนีออกจากห้องมาไกลแค่ไหน แต่อัลกอริทึมชีวิตของเขามันถูกล็อกพิกัดไว้ที่ผู้ชายชื่อไทเกอร์อย่างสมบูรณ์แบบเสียแล้ว