บรรยากาศยามบ่ายที่ร้าน “เจนนี่ ซาลอน” กำลังคึกคักเหมือนแจกฟรี ลูกค้าป้าๆ น้าๆ นั่งเม้าท์มอยกันอย่างออกรส ในขณะที่เจนนี่กำลังโชว์สกิล “ดัดขนตาด้วยช้อนกินข้าว” (เทคนิคภูมิปัญญาชาวบ้าน) ให้ลูกค้าดูอย่างคล่องแคล่ว
ทันใดนั้น… ความเงียบก็เข้าปกคลุมร้านโดยฉับพลัน
ไม่ใช่เพราะไฟดับ หรือตุ๊กแกตกใส่หัวใคร แต่เป็นเพราะการปรากฏตัวของยานพาหนะที่ไม่ควรจะมาวิ่งอยู่บนถนนลูกรังแห่งนี้
รถตู้หรู Toyota Alphard สีดำเงาวับ ติดฟิล์มดำสนิท ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบท่าที่หน้าบ้านผู้ใหญ่สมหมายอย่างเชื่องช้าและทรงพลัง ล้อแม็กซ์ขอบ 20 นิ้วบดขยี้ก้อนดินแห้งๆ จนแหลกละเอียด
“ป้าด… รถตู้ไผวะ? ผู้ว่าฯ มาติ?” พ่อสมหมายชะโงกหน้าลงมาจากบนบ้าน
เจนนี่มองรถคันนั้นแล้วใจเต้นระรัว… ลางสังหรณ์บางอย่างบอกเธอว่า หายนะ กำลังมาเยือน
ประตูสไลด์ไฟฟ้าเปิดออกโดยอัตโนมัติ ครืดดดด…
สิ่งแรกที่ยื่นออกมาคือ รองเท้าส้นสูงแบรนด์ดัง Louboutin พื้นแดงแสบตา ตามด้วยเรียวขาในถุงน่องสีดำ และร่างของผู้มาเยือนที่ทำให้เจนนี่แทบหยุดหายใจ
“เจ๊มดแดง” เจ้าของโมเดลลิ่งและเอเจนซี่โฆษณาชื่อดังแห่งย่านทองหล่อ ผู้ซึ่งเคยเป็นเจ้านายเก่าที่ไล่เจนนี่ออกด้วยเหตุผลว่า “หน้าหล่อนมันแย่งซีนลูกค้าเกินไป!”
เจ๊มดแดงมาในชุดเดรสลายเสือดาว (ชนกับธีมเก่าเจนนี่แต่ดูแพงกว่า) สวมแว่นกันแดด Gucci อันเท่าจานข้าว โพกหัวด้วยผ้าพันคอ Hermes มือถือพัดขนนกยูงของจริง
นางก้าวลงมาจากรถ แล้วยกพัดขึ้นปิดจมูกทันที
“อี๋… กลิ่นอะไรเนี่ย? กลิ่นโคลนสาบควาย หรือกลิ่นความจนยะ?” เจ๊มดแดงกรีดเสียงแหลมแสบแก้วหู
ตามหลังเจ๊มดแดงลงมา คือกองทัพ “ลูกสมุน” อีก 3 ชีวิต
- ช่างกล้อง (ตุ๊ดร่างยักษ์แบกกล้องโปร)
- สไตลิสต์ (สาวสองผมบ็อบหน้าม้าเต่อ)
- คนถือร่ม (ชายหนุ่มหน้าตาดีที่ยืนกางร่มกัน UV ให้เจ๊มดแดงทันที)
และคนที่วิ่งแจ้นเข้าไปต้อนรับเป็นคนแรก จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก… ส้มจี๊ด
“สวัสดีค่ะเจ๊มดแดง! กรี๊ดดด! ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีกค่า!” ส้มจี๊ดไหว้ประหลกๆ เหมือนศาลพระภูมิลง
เจ๊มดแดงปรายตามองส้มจี๊ด “อ๋อ… นี่เหรอน้องส้มจี๊ด สายข่าวของเจ๊ Good job ค่ะลูกสาว พาเจ๊ไปหา ‘เพื่อนเก่า’ หน่อยซิ”
เจนนี่สูดหายใจลึก รวบรวมสติและความกล้า ก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้า
“ลมอะไรหอบเจ๊มาถึงที่นี่คะ? หรือว่าทองหล่อไฟไหม้ เลยต้องหนีตายมาพึ่งใบบุญบ้านนอก?” เจนนี่เปิดฉากทักทายแบบแสบๆ คันๆ
เจ๊มดแดงลดแว่นกันแดดลง มองเจนนี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วหัวเราะ หึหึ
“แหม… ปากคอยังเราะร้ายเหมือนเดิมนะนังจ้อย… เอ้ย เจนนี่ เจ๊แค่ผ่านมาทำธุระแถวนี้ เห็นคลิปไวรัลของหล่อนมันรกหน้าฟีดเจ๊ ก็เลยแวะมาดูให้เห็นกับตาว่า…”
นางเดินวนรอบตัวเจนนี่ สายตาดูถูกเหยียดหยาม
“สภาพจริงมัน ‘อนาถา’ ขนาดไหน… ร้านซาลอนหรือเล้าเป็ดจ๊ะเนี่ย? พื้นเสื่อน้ำมัน? กระจกไฟปิงปอง? โอ๊ย… ตายแล้ว สงสารลูกค้าจริงๆ ที่ต้องมาทนใช้บริการเกรดล่างแบบนี้”
ลูกค้าในร้าน (ป้าแดง ป้าสายหยุด ยายศรี) เริ่มมองหน้ากันเลิ่กลั่ก รู้สึกเหมือนโดนด่าไปด้วย
“ขอโทษนะคะเจ๊!” เจนนี่สวนกลับเสียงแข็ง “ร้านหนูอาจจะไม่หรูหรา แต่มันทำด้วยใจ และลูกค้าทุกคนที่นี่เขาก็แฮปปี้! ไม่เหมือนร้านหรูๆ ของเจ๊ที่ลูกค้าเข้าไปแล้วต้องขายไตจ่ายค่าทำผมหรอกย่ะ!”
“กรี๊ดดด! อีเจนนี่! มึงด่ากูเหรอ!” เจ๊มดแดงของขึ้น สติหลุดความเป็นผู้ดี “กูอุตส่าห์พูดดีๆ! ได้… ในเมื่อมึงกล้าท้าทายกู…”
เจ๊มดแดงหันไปสั่งลูกน้อง
“ตั้งกล้อง! ไลฟ์สดเดี๋ยวนี้! ฉันจะแฉความจริงให้ชาวเน็ตดูว่า อีร้านบ้านนาที่อวยกันนักกันหนา เบื้องหลังมันสกปรกโสโครกแค่ไหน!”
ช่างกล้องรีบยกกล้องขึ้น Live ทันที เจ๊มดแดงปรับโหมดหน้ากล้อง ฉีกยิ้มปลอมๆ
“สวัสดีค่าทุกคนนนน! วันนี้เจ๊มดแดงพามาบุกร้านดังใน TikTok นะคะ… มาดูสภาพจริงกันค่ะว่า ‘ตรงปก’ หรือ ‘จกตา’!”
นางเดินถือไมค์บุกเข้าไปในร้าน จ่อกล้องไปที่กะละมังล้างผม (ที่เป็นกะละมังซักผ้าเจาะรู) จ่อไปที่ยายศรีที่กำลังนั่งทำสวย
“ดูสิคะคุณผู้ชม… คุณยายแก่ขนาดนี้ยังโดนหลอกมาแต่งหน้าเค้กหนาเตอะ สงสารคุณยายจังเลยค่ะ” เจ๊มดแดงพูดใส่กล้อง
ยายศรีทำหน้างง “อีหยังวะ? ไผหลอกไผ? กูสมัครใจมาเอง!”
แต่เจ๊มดแดงไม่ฟัง นางเดินวิจารณ์ไปทั่ว จนไปสะดุดตากับ พี่เข้ม ที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่มุมร้าน
“อุ๊ยตาย… พนักงานแบกหามคนนี้ งานดีนี่นา…” เจ๊มดแดงเดินเข้าไปลูบกล้ามแขนพี่เข้มหน้าตาเฉย “สนใจไปทำงานกับเจ๊ที่กรุงเทพฯ ไหมจ๊ะ? เจ๊ให้เดือนละห้าหมื่น… กินอยู่กับเจ๊… บนคอนโด”
พี่เข้มสะบัดแขนออกอย่างแรง “บ่ไปครับ! ผมเป็นคนของเจนนี่ และผมก็ภูมิใจที่อยู่ที่นี่!”
“แหม… เล่นตัวซะด้วย” เจ๊มดแดงเบ้ปาก แล้วหันกลับมาหาเจนนี่
“เจนนี่… ฟังนะ ที่ฉันมาวันนี้ ฉันไม่ได้แค่มาดูเฉยๆ แต่ฉันจะมาเปิด ‘Pop-up Salon’ แข่งกับหล่อนที่หน้าวัดนี่แหละ!”
เจนนี่ตาโต “อะไรนะ!?”
“พรุ่งนี้ฉันจะขนทีมช่างระดับประเทศมาตั้งบูธแต่งหน้าทำผมฟรี! ให้ชาวบ้านรู้ไปเลยว่า ‘มืออาชีพ’ กับ ‘มือสมัครเล่น’ มันต่างกันยังไง! เตรียมตัวเจ๊งได้เลยย่ะ!”
เจ๊มดแดงประกาศสงครามจบ ก็สะบัดก้นเดินกลับขึ้นรถ Alphard โดยมีส้มจี๊ดวิ่งตามไปส่งอย่างประจบสอพลอ
รถตู้หรูแล่นออกไป ทิ้งไว้แต่ความตึงเครียดที่ปกคลุมร้านเจนนี่ ซาลอน
เจนนี่ยืนตัวสั่น… ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะโกรธจนน้ำตาไหล
“มันหยามกันเกินไปแล้ว…” เธอกัดฟันกรอด
ป้าแดง (ผู้ซึ่งตอนแรกโดนเจ๊มดแดงมองเหยียด) ลุกขึ้นยืน ปาดน้ำหมากที่มุมปาก
“อีเจนนี่! ข้าไม่ชอบขี้หน้าอีเจ๊ปากแดงนั่นเลย! มันมองพวกข้าเหมือนเป็นตัวเชื้อโรค!”
“ใช่! มันด่าร้านเราว่าสกปรก!” ป้าสายหยุดเสริม
เจนนี่หันไปมองชาวบ้านทุกคน แววตาของนักสู้เริ่มลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
“ทุกคนคะ… พรุ่งนี้เราจะยอมให้คนกรุงมาหยามศักดิ์ศรีคนหนองหมาว้อไม่ได้! เราต้องสู้!”
“สู้ยังไงวะเจนนี่? เครื่องมือเราก็สู้เขาไม่ได้ ช่างเราก็มีแค่มึงคนเดียว” พ่อสมหมายถามอย่างกังวล
เจนนี่แสยะยิ้ม มุมปากกระตุกขึ้นอย่างนางมารร้ายผู้มีแผนการ
“เครื่องมือไม่สำคัญเท่า ‘กึ๋น’ ค่ะพ่อ… พรุ่งนี้เจ๊มดแดงจะเอาความหรูหรามาสู้… แต่เจนนี่จะเอา ‘ความม่วน’ เข้าสู้! คอยดูเถอะ… งานนี้มีมันส์!”
เธอหันไปหาพี่เข้ม
“พี่เข้ม… เตรียมรถอีแต๋น เตรียมเครื่องเสียง และเตรียม… โคลน ไว้ให้เยอะๆ!”
“หา? เอาโคลนไปเฮ็ดหยัง?” เข้มงง
“พรุ่งนี้รู้กัน! ศึกนี้… ตาต่อตา ฟันต่อฟัน… แปรงต่อแปรง!”
