เช้าวันรุ่งขึ้น ใต้ถุนบ้านผู้ใหญ่สมหมายถูกเปลี่ยนสภาพจากร้านซาลอน กลายเป็น “โรงงานนรก… เอ้ย โรงงานผลิตสกินแคร์ขนาดย่อม”
กลิ่นมะขามเปียกและสมุนไพรต้มหอมตลบอบอวลไปทั่ว แม่บัวลอยกับป้าแดง (ที่ถูกจ้างมาเป็น QC) กำลังช่วยกันตักเนื้อครีมข้นคลั่กใส่กระปุกพลาสติกใส (ที่เจนนี่ไปเหมามาจากร้านขายส่งในอำเภอ) อย่างขะมักเขม้น
“ตักให้เต็มๆ หน่อยนะแม่! อย่าให้มีฟองอากาศ! ลูกค้าเปิดมาต้องว้าว!” เจนนี่สั่งการ พลางติดสติกเกอร์โลโก้ ‘Madam Bua’ ที่เธอปริ้นต์เองกับมือลงบนฝากระปุก
“เออรู้แล้วน่า! สั่งจังเลยนังนี่ เดี๋ยวปั๊ดเอาทัพพีเคาะหัว!” แม่บัวลอยบ่นอุบ แต่ก็ตักใส่กระปุกอย่างบรรจง
ทางด้าน พ่อสมหมาย รับหน้าที่ฝ่ายแพ็กเกจจิ้ง กำลังนั่งสานชะลอมจิ๋วจากตอกไม้ไผ่ เพื่อใส่กระปุกครีมให้ดูเป็นสินค้า OTOP พรีเมียม
“พ่อ! สานให้มันโมเดิร์นหน่อยสิ! อย่าให้เหมือนชะลอมใส่ไข่เป็ด!” เจนนี่ตะโกนกำกับ
“โอ๊ย! ชะลอมก็คือชะลอม! จะให้มันเป็นกระเป๋าแอร์เมสได้ยังไง!” พ่อเถียงกลับ
ส่วน พี่เข้ม… รับบทหนักที่สุดในวันนี้
เขานั่งหน้าเครียดอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ในมือถือกระดาษสคริปต์ที่เจนนี่เขียนให้อ่าน
“สรรพคุณ… ช่วยผลัด… ผลัดเซลล์ผิว… ให้กระจ่างใส… ดุจ… ดุจออร่า…” เข้มท่องตะกุกตะกัก “เจนนี่… พี่ต้องพูดคำพวกนี้อีหลีติ? ‘ดุจออร่า’ เนี่ยนะ? ลิ้นพี่พันกันหมดแล้ว”
เจนนี่เดินเข้าไปจัดเสื้อผ้าให้เขา (ซึ่งจริงๆ ก็มีแค่กางเกงเลตัวเดียว เพราะท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์กล้ามตามสูตร)
“ต้องพูดสิคะพี่เข้ม! พี่คือ ‘Face of Brand’ นะคะ! พี่ต้องทำให้คนดูเชื่อว่า ที่พี่หล่อล่ำผิวเนียนขนาดนี้ เพราะใช้ครีมมะขามสูตรแม่บัวลอย!”
“แต่ความจริงคือพี่ตากแดดจนดำ…” เข้มเถียงเสียงอ่อย
“จุ๊ๆ! นั่นคือ ‘Glow’ ค่ะ! ผิวสีแทนโกลว์ๆ แบบอินเตอร์! เชื่อเจนนี่เถอะ เดี๋ยวเจนนี่จะเสกพี่ให้เป็นโอปป้าบ้านนาเอง!”
…
19.00 น. ได้เวลา LIVE!
เจนนี่ตั้งกล้องมือถือบนขาตั้ง (ที่ทำจากท่อ PVC) จัดแสงไฟวงแหวน (Ring Light) ราคาถูกส่องหน้าฉ่ำวาว ฉากหลังเป็นกองฟางและผ้าขาวม้าที่จัดวางอย่างมีศิลปะ
“พร้อมนะ! 3… 2… 1… Action!”
เจนนี่กดปุ่มไลฟ์ แล้วฉีกยิ้มกว้างทักทายชาวเน็ต
“สวัสดีค่าาาา! เจนนี่เองค่า! จากเพจ Jenny Runway บ้านนา! วันนี้ไม่ได้มาเดินแบบ แต่มีของดีของเด็ดมานำเสนอ!”
ยอดคนดูเริ่มไหลเข้ามา… 50… 100… 500… 1,000 คน! (ผลบุญจากคลิปไวรัลเมื่อวันก่อน)
คอมเมนต์เริ่มรัว:
- “เจ๊เจนนี่สวยมาก!”
- “วันนี้มาขายอะไรคะแม่?”
- “รอดูผู้ชายค่าาา”
เจนนี่หัวเราะร่า “แหม… ใจเย็นๆ นะคะสาวๆ ของดีต้องรอหน่อย… วันนี้เจนนี่ภูมิใจนำเสนอ ‘Madam Bua Secret Scrub’! สครับมะขามรังไหมทองคำ สูตรลับเฉพาะของตระกูลที่สืบทอดมา 80 ปี! (เว่อร์ไว้ก่อน) ช่วยขัดผิวที่หยาบกร้านให้เนียนนุ่มดุจแพรไหม!”
เธอหยิบกระปุกครีมขึ้นมาโชว์ พร้อมควักเนื้อครีมสีทองอร่ามให้ดู
“เนื้อครีมเข้มข้น ไม่บาดผิว! แต่พูดอย่างเดียวเดี๋ยวหาว่าโม้… เรามาดูสาธิตกันสดๆ ดีกว่า! ขอเชิญพรีเซนเตอร์กิตติมศักดิ์… น้องเข้มมมมม!“
พี่เข้มเดินเข้ามาในเฟรมด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ หน้าแดงแปร๊ด หูแดงเถือก แต่ทันทีที่เขาปรากฏตัว ยอดวิวก็พุ่งพรวดไปที่ 3,000 คน!
คอมเมนต์ไหลเป็นน้ำป่า:
- “กรี๊ดดดด! งานดีมากแม่!”
- “CF พรีเซนเตอร์แถมครีมไหมคะ?”
- “กล้ามแน่นมากกก อยากซักผ้าบนท้องพี่เขา”
- “พ่อของลูกชัดๆ”
เจนนี่เห็นคอมเมนต์แล้วแอบหวง แต่ต้องเก็บอาการ “ใจเย็นค่ะซิส! พรีเซนเตอร์ขายไม่ได้นะคะ! เป็นสมบัติของชาติ (และของเจนนี่) แต่ครีมขายได้ค่ะ!”
“เอ้า พี่เข้ม… หันหลังโชว์หน่อย”
เข้มหันหลังโชว์แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เจนนี่ลงมือป้ายครีมมะขามลงบนไหล่และแขนของเขา แล้วเริ่มขัดวนๆ อย่างเบามือ
“ดูนะคะทุกคน… ผิวผู้ชายที่กรำแดดทำนามาทั้งชีวิต ยังเนียนได้ขนาดนี้!”
เจนนี่ขัดไปก็แอบแต๊ะอั๋งไป ลูบไล้กล้ามแขนแน่นๆ ของพี่เข้มออกสื่อ
“พี่เข้มคะ… รู้สึกยังไงบ้างคะ?” เจนนี่ยื่นไมค์จ่อปาก
เข้มสะดุ้ง “อะ… เอ่อ… เย็นดีครับ… หอมด้วย… แล้วก็… มือเจนนี่นุ่มครับ”
กรี๊ดดดดด! คอมเมนต์ระเบิดลง
- “โอ๊ยยย เขาจีบกันกลางไลฟ์!”
- “มดขึ้นจอแล้วแม่!”
- “F01 = 10 กระปุกรัวๆ!”
เจนนี่หน้าแดง แต่รีบดึงสติ “เอาล่ะค่ะ! โปรโมชั่นเปิดตัว! ปกติกระปุกละ 350 บาท วันนี้เจนนี่ให้ราคาพิเศษ 199 บาท! พิมพ์รหัส F01 ตามด้วยจำนวนเลยค่า! มีแค่ 500 กระปุกเท่านั้น!”
ทันใดนั้น… หายนะทางเทคนิคก็บังเกิด
สัญญาณอินเทอร์เน็ตของหมู่บ้านหนองหมาว้อ ที่ปกติก็ผีเข้าผีออกอยู่แล้ว ดันมาเดี้ยงเอาตอนพีคสุด!
ภาพในจอของเจนนี่ ค้าง! ค้างในท่าที่เธอกำลังอ้าปากกว้างหัวเราะ ส่วนพี่เข้มค้างในท่าที่กำลังทำหน้าเหวอ
“เฮ้ย! เน็ตหลุด! หมุนติ้วๆ เลย!” เจนนี่โวยวาย เคาะโทรศัพท์รัวๆ “พี่เข้ม! ทำไงดี! ยอดกำลังไหล!”
เข้มมองซ้ายมองขวา เห็นเสาไม้ไผ่ยาวๆ ที่พิงอยู่ข้างบ้าน
“เดี๋ยวพี่จัดการเอง!”
เข้มคว้าโทรศัพท์เจนนี่ วิ่งไปผูกกับปลายไม้ไผ่ แล้วชูขึ้นฟ้าสูงลิบลิ่วเหมือนกำลังแห่นางแมวขอฝน พร้อมตะโกนลงมา
“เจนนี่! พูดใส่หูฟัง Bluetooth เลย! พี่จะเป็นเสาสัญญาณมนุษย์ให้เอง!”
เจนนี่มองภาพพี่เข้มยืนเขย่งเท้า ชูไม้ไผ่ที่มีโทรศัพท์ห้อยต่องแต่งอยู่บนยอด เพื่อหาสัญญาณ 4G… ช่างเป็นภาพที่ทุลักทุเลและน่าเอ็นดูที่สุด
สัญญาณกลับมา! ภาพพี่เข้มยืนชูโทรศัพท์ปรากฏสู่สายตาชาวเน็ต
- “โอ๊ยยย เอ็นดูความพยายาม!”
- “สัญญาณสู้ชีวิตมากแม่!”
- “F เพิ่มอีก 5 กระปุก สงสารคนถือโทรศัพท์!”
สรุปจบไลฟ์ภายใน 1 ชั่วโมง… สินค้า 500 กระปุก เกลี้ยงสต็อก!
“หมดแล้วค่าาา! Sold Out! ขอบคุณทุกคนมากนะคะ!” เจนนี่ตะโกนบอกลา แล้วพี่เข้มก็ค่อยๆ ลดไม้ไผ่ลงมาด้วยอาการแขนสั่นพั่บๆ
“โอยยย… เมื่อยแขนชิบเป๋งเลย” เข้มนวดไหล่ตัวเอง
เจนนี่วิ่งเข้าไปกอดเขาแน่น “ขอบคุณนะพี่เข้ม! พี่คือฮีโร่ของเจนนี่จริงๆ! เราทำได้แล้ว! เงินแสนแรกมาแล้ว!”
ทั้งบ้านเฮลั่น พ่อสมหมาย แม่บัวลอย ป้าแดง ต่างกระโดดกอดกันกลม
แต่ทว่า… ความดีใจอยู่ได้ไม่นาน
เมื่อเจนนี่มานั่งเช็กยอดโอนและที่อยู่จัดส่ง เธอหน้าซีดเผือดลงทันที
“ตายแล้ว…”
“เป็นหยังเจนนี่?” เข้มถาม
“พี่เข้ม… ลูกค้าอยู่กรุงเทพฯ, เชียงใหม่, ภูเก็ต… ทั่วประเทศเลย 500 กล่อง…” เจนนี่กลืนน้ำลาย “แล้วหมู่บ้านเรา… ไม่มีบริษัทขนส่งเจ้าไหนเข้ามารับของเลย!“
“ฮะ!?” เข้มตาโต
“ไปรษณีย์ที่ใกล้ที่สุด… อยู่ในอำเภอ ห่างไป 30 กิโล! แล้วรถกระบะพ่อก็เพิ่งยางแตกเมื่อวาน! เราจะเอาของ 500 กล่องไปส่งยังไงก่อนเที่ยงพรุ่งนี้!?”
วิกฤต Logistics ถือกำเนิด! ยอดขายปัง แต่การส่งพังพินาศ!
ทันใดนั้น เสียงแตรมอเตอร์ไซค์คุ้นหูก็ดังขึ้นหน้าบ้าน…
“แป๊นๆ! มีจดหมายมาส่งครับ!”
พี่แมน บุรุษไปรษณีย์หนุ่มหน้ามน (แฟนคลับลับๆ ของส้มจี๊ด) ขี่มอเตอร์ไซค์ฮอนด้าเวฟสีแดงเข้ามาจอด
เจนนี่หันไปมองพี่แมนตาเป็นประกาย… ราวกับเห็นเทพบุตรขี่ม้าขาว (หรือม้าแดง) มาโปรด
“พี่แมนขาาาาาา~” เจนนี่ลากเสียงหวานหยด วิ่งถลาเข้าไปหาบุรุษไปรษณีย์ผู้โชคร้าย
“ช่วยเจนนี่ด้วย! ถ้าพี่แมนช่วยขนของไปส่ง… เจนนี่จะยอมทำทุกอย่างเลย!”
พี่แมนมองกองพัสดุ 500 กล่อง แล้วมองรถมอเตอร์ไซค์คันจ้อยของตัวเอง… หน้าถอดสี
“เอ่อ… น้องเจนนี่… พี่ว่า… มอเตอร์ไซค์พี่คง…”
ภารกิจกู้ชีพการขนส่งกำลังจะเริ่มขึ้น! จะรอดหรือจะร่วง?
