เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยแสงแดดที่สดใสผิดปกติ… แต่บรรยากาศในห้อง 404 กลับอึมครึมเหมือนมีเมฆฝนปกคลุม
ผมนั่งมองกาลที่นั่งอยู่ปลายเตียง เขากำลังถือแปรงสีฟันค้างไว้ในมือ จ้องมองมันด้วยสายตาว่างเปล่า เหมือนกำลังพยายามทำความเข้าใจว่าเจ้าแท่งพลาสติกที่มีขนๆ นี้เอาไว้ทำอะไร
“กาล…” ผมเรียกเบาๆ “แปรงฟันสิ สายแล้วนะ”
กาลสะดุ้งเล็กน้อย หันมามองผม แววตาของเขา… ว่างเปล่า มันไม่ใช่ความเย็นชาแบบยมทูต แต่มันคือ ความไม่รู้ “เจ้า… เป็นใคร?”
ประโยคนั้นเหมือนค้อนปอนด์ทุบเข้ากลางอกผม แก้วน้ำในมือผมร่วงหล่นลงพื้น เพล้ง!
“ล้อเล่นอะไรเนี่ย ไม่ตลกนะเว้ย!” ผมพุ่งเข้าไปเขย่าไหล่เขา “ฉันวินไง! วิน! รูมเมทนาย! คนที่นายบอกว่าจะปกป้องไง!”
กาลกระพริบตาถี่ๆ เหมือนเครื่องคอมพิวเตอร์ที่กำลังประมวลผล แล้วจู่ๆ ประกายในตาก็กลับมา “วิน…? อ้อ… วิน…” เขายกมือขึ้นกุมขมับ สีหน้าเจ็บปวด “ข้า… ขอโทษ… สมองข้ามัน… เหมือนมีหมอกลงจางๆ” “เมื่อกี้ข้า… ลืมชื่อเจ้าไปชั่วขณะ”
ผมกลั้นน้ำตา กัดริมฝีปากจนเจ็บ “ไม่เป็นไร… ไม่เป็นไร แค่เพิ่งตื่นมั้ง เบลอๆ แหละ” ผมพยายามยิ้มให้เขา แต่ในใจผมกรีดร้อง มันเริ่มแล้ว… ผลข้างเคียงของการฝืนกฎสวรรค์ วิญญาณของเขากำลังสึกหรอ
…
ช่วงบ่าย ณ ห้องสมุดคณะ (โซนจดหมายเหตุ)
ผมฝากกาลไว้กับเจและมินนี่ (โดยโกหกว่ากาลไม่สบาย ให้ช่วยดูห่างๆ) ส่วนตัวผม… รีบวิ่งมาที่หอจดหมายเหตุของมหาวิทยาลัย ผมต้องรู้ให้ได้ว่า ‘ศิวะ’ คือตัวบ้าอะไรกันแน่ และมันมีจุดอ่อนตรงไหน ถ้าผมหาวิธีจัดการมันได้ กาลอาจจะไม่ต้องใช้พลังจนตัวตาย
“ขอโทษนะครับอาจารย์… ผมขอค้นประวัติบุคลากรเก่าๆ ย้อนหลังหน่อยครับ” บรรณารักษ์มองหน้าผมงงๆ แต่ก็ชี้ไปที่ตู้เอกสารเก่าเก็บมุมห้อง
ผมเริ่มรื้อค้นแฟ้มเอกสารเก่าๆ ฝุ่นเขรอะ… ย้อนไป 10 ปี… 20 ปี… 30 ปี… จนกระทั่งไปเจอ หนังสือรุ่นปี 2515 (กว่า 50 ปีก่อน)
มือผมสั่นระริกเมื่อเปิดไปเจอหน้าหนึ่ง รูปขาวดำของชายหนุ่มใส่แว่น หน้าตาหล่อเหลา ท่าทางภูมิฐาน ใต้ภาพเขียนว่า “อาจารย์ศิวะ… อาจารย์พิเศษภาควิชาปรัชญา”
หน้าตาเหมือน “หมอศิวะ” ในปัจจุบันเป๊ะ! ไม่แก่ขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว! “ไอ้ปีศาจนั่น… มันอยู่ที่นี่มานานขนาดนี้เลยเหรอ…”
ผมพลิกหน้าต่อไป… สายตาไปสะดุดกับรูปนักศึกษาคนหนึ่งในรุ่นเดียวกัน เด็กหนุ่มหน้าตาซื่อๆ ยิ้มกว้างจนตาหยี หน้าตา… เหมือนผมราวกับแกะ ชื่อใต้ภาพ: “นายธาวิน (วิน) วงศ์สวัสดิ์ – เสียชีวิตจากอุบัติเหตุตึกถล่ม ปี 2516”
ตุ้บ! หนังสือร่วงจากมือผม ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ชื่อเหมือนกัน… หน้าเหมือนกัน… ตายตอนเรียนปี 1 เหมือนกัน นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ… นี่มันคือ วัฏจักร ผมตายแล้วเกิดใหม่… วนเวียนอยู่ที่นี่ และไอ้ศิวะก็ตามล่าผมทุกชาติงั้นเหรอ?
“แล้วกาลล่ะ…” ถ้าผมวนเวียน… แสดงว่ากาลก็ต้องวนเวียนมาเจอผมทุกชาติ? หรือว่า… เขาคือคนเดียวที่จำทุกอย่างได้ และต้องทนดูผมตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า?
…
กลับมาที่หอพัก
ผมเปิดประตูห้องเข้าไปด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ภาพที่เห็นคือ… กาลนั่งอยู่ที่พื้น กำลังพยายาม ต่อจิ๊กซอว์ จิ๊กซอว์รูปครอบครัวหมี (ของเล่นเด็กที่มินนี่ซื้อมาฝากแก้เหงา) แต่เขากลับต่อผิดต่อถูก เอาหัวหมีไปต่อกับขา เอาท้องฟ้ามาต่อเป็นพื้นหญ้า ทั้งที่เมื่อก่อน… เขาเป็นคนเจ้าระเบียบและฉลาดเป็นกรด
“กาล…” ผมเรียกเขา
กาลเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้ผม… รอยยิ้มซื่อๆ เหมือนเด็ก “กลับมาแล้วเหรอ… ข้า… ข้าต่อไม่ได้… มันยากจัง” เขาชูชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ให้ดู มือสั่นเทา
ผมเดินเข้าไปนั่งลงข้างเขา น้ำตาที่กลั้นมาทั้งวันไหลทะลักออกมา “ไม่ยากหรอก… มา… เดี๋ยวฉันช่วย”
ผมจับมือเขา ค่อยๆ พาเขาวางจิ๊กซอว์ให้ถูกที่ “นี่ไง… หัวต้องอยู่ข้างบน… ขาอยู่ข้างล่าง”
“เก่งจัง…” กาลชมผม ตาเป็นประกาย “เจ้าชื่ออะไรนะ? ข้าจำได้ว่าเจ้าสำคัญมาก… แต่ข้านึกชื่อไม่ออก”
ผมสะอึก… ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่าง เขาจำชื่อผมไม่ได้อีกแล้ว… ระยะเวลาที่เขาจำไม่ได้ เริ่มนานขึ้นเรื่อยๆ
“ฉันชื่อวิน… วิน แฟนนายไง” ผมพูดออกไปพร้อมก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอ
“วิน…” กาลทวนคำ “วิน… วิน…” เขาพึมพำซ้ำๆ เหมือนกลัวว่ามันจะหลุดหายไป “ชื่อเพราะจัง… วิน… วิน…”
จู่ๆ เขาก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบ กระดาษยับๆ แผ่นหนึ่งออกมา “ข้าจดไว้… กลัวลืม”
ผมรับกระดาษมาดู… ลายมือโย้เย้ที่เขียนด้วยปากกาเมจิก > ชื่อ: วิน > สิ่งที่ชอบ: หมูกระทะ > สิ่งที่กลัว: ผี > สถานะ: รักมากที่สุด ห้ามลืมเด็ดขาด
ผมปล่อยโฮออกมาทันที โผเข้ากอดเขาแน่น “ฮือ… นายแม่ง… นายแม่งโง่อ่ะ! เขียนอะไรเนี่ย!”
กาลตกใจที่ผมร้องไห้ เขาทำตัวไม่ถูก ได้แต่ลูบหัวผมเบาๆ “อย่าร้อง… อย่าร้องนะคนดี… ข้าทำอะไรผิดหรือ? ข้าขอโทษ…”
“นายไม่ผิด… นายไม่ผิดเลย…” ผมเงยหน้ามองเขา “กาล… ไม่ว่านายจะลืมชื่อฉัน ลืมหน้าฉัน หรือลืมทุกอย่าง… ฉันจะเป็นคนจำแทนนายเอง” “ฉันจะเล่าให้ฟังทุกวัน… ว่าเราเจอกันยังไง นายชอบกินอะไร เรารักกันแค่ไหน… ฉันจะเล่าจนกว่านายจะจำได้”
กาลมองหน้าผม นิ่งไปนาน เหมือนมีความทรงจำบางอย่างแล่นเข้ามาวูบหนึ่ง “วิน…” เขาเรียกชื่อผมได้ถูกต้อง สายตากลับมาคมชัดชั่วขณะ “ข้า… ข้าไม่อยากลืม… มันทรมาน… มันมืดมนไปหมด” เขาซบหน้าลงกับอกผม ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว “ช่วยข้าด้วย… อย่าปล่อยมือข้า…”
“ไม่ปล่อย… สัญญาด้วยชีวิตเลย”
คืนนั้น ผมนอนกอดเขาแน่นกว่าทุกคืน เปิดไฟหัวเตียงทิ้งไว้ เพราะเขากลัวความมืด ผมมองดูรอยร้าวที่ผิวของเขา… แสงสีทองที่เคยสว่าง ตอนนี้เริ่มริบหรี่ นาฬิกาชีวิตของเขากำลังนับถอยหลังสู่ศูนย์
และผมรู้แล้วว่า… ทางเดียวที่จะช่วยเขาได้ คือการ ทำลายต้นตอ ของคำสาปนี้ ผมต้องฆ่าศิวะ… หรือไม่ก็ทำลายวัฏจักรบ้านี้ให้จบสิ้น ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของ “ธาวิน” ในชาตินี้… ผมก็ยอม
