แสงแดดบ่ายสองโมงแผดเผาลงมากลางสนามแข่งขันรอบชิงชนะเลิศราวกับจะหลอมละลายทุกคนให้กลายเป็นไอ
สกอร์บอร์ดขนาดใหญ่แสดงตัวเลขที่น่าอึดอัดใจ Inning 5 | Home: 0 – Guest: 0
คู่ต่อสู้ในวันนี้คือ “มหาวิทยาลัยการกีฬา” แชมป์เก่า 3 สมัยซ้อน ผู้เล่นแต่ละคนตัวใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่น กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ผิวสีแทนเข้มจากการฝึกซ้อมหนักหน่วง แค่ยืนเฉยๆ ก็แผ่รังสีข่มขวัญคู่ต่อสู้จนตัวหดเหลือสองนิ้ว
“แมง… ไหวมั้ย?”
พี่บอม (แคชเชอร์) เดินขึ้นมาบนเนินพิทเชอร์ เหงื่อท่วมหน้า ถามแมงที่กำลังหอบหายใจหนัก
แมงยกหลังมือปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตา แขนขวาเริ่มรู้สึกล้าจากการขว้างลูกต่อเนื่องมา 5 อินนิ่งเต็มๆ โดยแทบไม่ได้พัก เพราะเกมรุกของทีมเราเจาะกำแพงฝ่ายตรงข้ามไม่เข้าเลย ทำให้แมงต้องแบกภาระเกมรับไว้อย่างหนัก
“ไหวพี่…” แมงตอบเสียงแหบพร่า สายตามองไปที่ข้อมือขวา… ภายใต้ปลอกแขนสีดำ มีสายไหมพรมถักเบี้ยวๆ ซ่อนอยู่ “ตราบใดที่พวกมันยังไม่ตาย ผมก็ยังไม่ลง”
“เออ ดี! อีกนิดเดียว!” พี่บอมตบก้นแมงให้กำลังใจแล้ววิ่งกลับไปประจำที่
แมงสูดหายใจลึก เขาเหลือบมองไปทางด้านซ้าย… ที่ตำแหน่ง Shortstop
น้ำเหนือยืนย่อตัวต่ำในท่า Ready Position เสื้อนักกีฬาเปียกชุ่มจนแนบเนื้อ ใบหน้าแดงก่ำจากความร้อน แต่แววตายังมุ่งมั่นไม่ถอย แมงรู้ดีว่าน้ำเหนือเหนื่อยแค่ไหน เพราะวันนี้… ลูกบอลพุ่งไปทางน้ำเหนือเยอะผิดปกติ
…
ฝั่งม้านั่งคู่แข่ง
“เห็นจุดอ่อนมันรึยัง?” โค้ชทีมแชมป์เก่าชี้ไปที่น้ำเหนือ “ไอ้เบอร์ 10 ตำแหน่ง Shortstop… ตัวเล็กที่สุด หน้าใหม่ที่สุด และดูเหมือนไอ้พิทเชอร์ผมยาวนั่นจะห่วงมันเป็นพิเศษ”
“ครับโค้ช” แบตเตอร์ไม้ 4 (Clean-up Hitter) ร่างยักษ์แสยะยิ้ม “เวลามันรับลูก มันไวก็จริง แต่แรงปะทะมันน้อย… ถ้าหวดอัดใส่แรงๆ มันรับไม่อยู่แน่”
“ดี… เล็งไปที่มันคนเดียว กดดันจนกว่ามันจะพลาด หรือจนกว่าไอ้พิทเชอร์จะสติแตกที่เห็นเด็กมันโดนรังแก”
…
กลับมาในสนาม
“Play ball!” กรรมการตะโกน
แบตเตอร์ร่างยักษ์เดินอาดๆ เข้ามา ควงไม้ตีข่มขวัญ
แมงจ้องตาคู่ต่อสู้ เขารู้ทันทีว่ามันคิดจะทำอะไร สัญชาตญาณสัตว์ป่าบอกว่า ‘อันตรายกำลังพุ่งไปหาคนของเขา’
‘มึงอย่าหวัง…’ แมงกัดฟัน ขว้างลูก Rise Ball พุ่งเสยขึ้นเพื่อให้ตีโดนยาก
เปรี้ยง!
แต่แบตเตอร์คนนั้นเก๋าเกมกว่าที่คิด เขาไม่ได้กะจะตีโฮมรัน แต่เขา ‘ทุบ’ ลูกบอล (Chop) ลงพื้นเต็มแรง!
ลูกบอลพุ่งลงพื้นคอนกรีตอัดแน่น แล้วกระดอนด้วยความเร็วสูงพุ่งตรงไปที่น้ำเหนือราวกับกระสุนปืนใหญ่! แถมพื้นสนามที่เริ่มขรุขระทำให้ลูกบอลเปลี่ยนทิศกะทันหัน (Bad Hop)!
“เหนือ! ระวัง!” แมงตะโกนลั่น
น้ำเหนือเห็นลูกบอลพุ่งเข้ามา มันส่ายไปมาจนกะจังหวะถุงมือยาก ถ้าใช้มือรับอาจจะหลุด หรือนิ้วซ้นได้
วินาทีนั้น… น้ำเหนือตัดสินใจทิ้งทฤษฎีความปลอดภัยทั้งหมด
‘ต้องหยุดลูกนี้ให้ได้! ห้ามให้มันผ่านไป!’
น้ำเหนือไม่ใช้ถุงมือรับ แต่เขา ‘เอาตัวเข้าขวาง’ (Body Block) ขยับหน้าอกเข้าไปรับแรงกระแทกของลูกบอลเต็มๆ!
ปึก!!
เสียงลูกบอลอัดกระแทกหน้าอกดังสนั่นจนคนทั้งสนามได้ยิน น้ำเหนือจุกจนหน้าเขียว ลมหายใจขาดห้วง ร่างเล็กเซถอยหลังไปสองก้าว
แต่บอล… ร่วงลงตรงหน้าเท้าเขา! ไม่กระฉอกไปไหน!
น้ำเหนือกัดฟันกลั้นความเจ็บ คว้าลูกบอลขึ้นมา แล้วขว้างสุดแรงไปที่เบส 1
ขวับ! … ปึก!
“Out!”
สามเอาท์! จบอินนิ่ง!
น้ำเหนือทรุดฮวบลงนั่งคุกเข่ากับพื้นทันที มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกแน่น หอบหายใจอย่างทรมาน ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วแผงอก
“เหนือ!!”
แมงวิ่งลงจากเนินพิทเชอร์เร็วยิ่งกว่าสายฟ้า เขาพุ่งเข้ามาดูอาการน้ำเหนือด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด
“เป็นไงบ้าง! เจ็บตรงไหน!” แมงประคองหน้าน้ำเหนือให้เงยขึ้น
“จ…จุก…” น้ำเหนือพูดเสียงเบา หน้าซีดเผือด “แต่… แต่ไหว… ไม่เป็นไร”
“ไม่เป็นไรบ้าอะไร! เสียงดังขนาดนั้น!” แมงโกรธจัด โกรธไอ้คนตีที่จงใจเล็ง โกรธตัวเองที่ขว้างลูกให้มันตีได้ และโกรธน้ำเหนือที่บ้าระห่ำเกินเหตุ
พี่ซันและเพื่อนร่วมทีมรีบวิ่งเข้ามาดู
“ซี่โครงหักมั้ยเนี่ย?” พี่ซันถามหน้าเครียด “เปลี่ยนตัวมั้ยเหนือ?”
“ไม่!” น้ำเหนือตะโกนสวนทันที ทั้งที่ตายังมีน้ำตาซึม “ผมไหวพี่ซัน! อีกแค่อินนิ่งเดียว… ผมจะเล่นให้จบ!”
น้ำเหนือหันไปมองหน้าแมง จับมือหนาที่สั่นเทาของแมงไว้
“กูไม่เจ็บ… จริงๆ แมง… อย่าเปลี่ยนกูออกนะ… กูอยากยืนอยู่ข้างมึงจนจบเกม”
แมงมองตาที่แน่วแน่คู่นั้น… สายตาของนักสู้ที่ไม่ยอมแพ้ แม้ร่างกายจะบอบช้ำ
แมงสูดหายใจลึก ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาหันไปพยักหน้าให้พี่ซัน
“ให้มันเล่นต่อ”
“แต่แมง…”
“ผมบอกให้มันเล่นต่อ!” แมงตวาด “ถ้ามันล้ม ผมจะแบกมันเอง… แต่ตอนนี้ มันคือนักรบของทีมเรา อย่าดูถูกใจมัน”
พี่ซันถอนหายใจ ยอมจำนน “เออๆ ก็ได้… แข็งใจหน่อยนะเหนือ”
แมงดึงน้ำเหนือให้ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามตัวให้ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเป็นห่วงเป็นความดุดันที่ลุกโชนไปด้วยไฟแค้น
“ดี…” แมงกระซิบเสียงต่ำ พลางมองไปที่ซุ้มม้านั่งคู่แข่งที่กำลังหัวเราะชอบใจ
“พวกมึงกล้าทำคนของกูเจ็บ…”
แมงกำหมัดแน่น ขยับข้อมือขวาที่มีเครื่องรางซ่อนอยู่
“อินนิ่งหน้า… กูจะเอาคืนให้สาสม คอยดู”
เสียงระฆังยกสุดท้ายดังขึ้น… ไม่ใช่แค่การแข่งกีฬาแล้ว แต่มันคือการแก้แค้นของปีศาจร้ายที่ถูกกระตุกหนวด!
💡 เกร็ดความรู้ซอฟต์บอล (Softball Fact) ที่แฝงในบทนี้:
- Body Block: การใช้ร่างกาย (หน้าอก/ตัว) ขวางลูกบอลเพื่อไม่ให้ลูกหลุดไปด้านหลัง มักใช้ในกรณีที่ลูกมาเร็วและส่าย (Bad hop) ยอมเจ็บตัวดีกว่าเสียแต้ม
- Chop Hit: เทคนิคการตีลูกกดลงพื้น เพื่อให้ลูกกระดอนสูง ทำให้รับยาก
- Clean-up Hitter: ผู้เล่นไม้ 4 ของทีม มักจะเป็นคนที่ตีหนักและเก่งที่สุด
