Tag: ล่าบุปผาอมตะ

ปักษาวายุร่อนลงจอดอย่างเงียบเชียบท่ามกลางกองภูเขาขยะโลหะที่ส่งกลิ่นเหม็นไหม้และน้ำมันเครื่อง นี่คือ 'สุสานหุ่นพยนต์' เขตชายขอบของนครมัตตรา ที่ซึ่งเศษเหล็กไร้ค่าและซากหุ่นที่พังเสียหายถูกนำมาทิ้งทับถมกันจนสูงเสียดฟ้า "ยินดีต้อนรับสู่บ้านของข้า..." เจ้าชายคีรีเอ่ยด้วยน้ำเสียงขมขื่น ขณะกระโดดลงจากหลังนกยักษ์ "หรือสิ่งที่เหลืออยู่ของมัน" พรานเข้มและนลินก้าวลงสู่พื้นดินที่เปรอะเปื้อนด้วยคราบน้ำมันสีดำ ท้องฟ้าเหนือเมืองนี้มิใช่สีฟ้าคราม แต่เป็นสีเทาหม่นจากการถูกปกคลุมด้วยควันพิษจากปล่องโรงงานนับพันที่พ่นเขม่าออกมาตลอดเวลา แสงอาทิตย์ส่องลงมาได้เพียงสลัวๆ ทำให้เมืองทั้งเมืองดูเหมือนตกอยู่ในยามโพล้เพล้ตลอดกาล "นี่น่ะหรือ... นครที่เจริญรุ่งเรืองด้วยปัญญา" นลินพึมพำ ยกมือปิดจมูก "ข้าได้กลิ่นแต่ความตายและการกดขี่" "ตามข้ามา... ใส่เสื้อคลุมนี้ไว้ อย่าให้ใครเห็นปีกของท่าน หรือรอยสักของพี่เข้ม" คีรีโยนผ้าคลุมสีมอซอเปื้อนคราบน้ำมันให้ทั้งสอง "เราจะเข้าเมืองผ่านทาง 'ท่อระบายน้ำใต้ดิน' เพื่อไปหาคนคนหนึ่ง... คนเดียวที่จะเล่าความจริงให้พวกท่านฟังได้" ... เขตเมืองชั้นล่าง...

เสียงหวีดหวิวของเครื่องจักรไอน้ำดังก้องกังวานไปทั่วสระอโนดาต ทำลายความเงียบสงบศักดิ์สิทธิ์ลงอย่างสิ้นเชิง ฝูง 'แมลงปอเหล็ก' นับร้อยตัวบินโฉบลงมาจากท้องฟ้า ปีกโลหะบางเฉียบกระพือด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงน่ารำคาญ พวกมันปล่อยตาข่ายลวดอาคมลงมาหมายจะจับตัวสิ่งมีชีวิตทุกอย่างเบื้องล่าง ขณะที่บนพื้นดิน 'ยักษ์หุ่นพยนต์' ร่างทองเหลืองสูงสามวา ก้าวเท้าหนักๆ เหยียบย่ำดอกไม้แก้วแตกละเอียด เฟืองยักษ์ที่หน้าอกหมุนติ้ว ส่งควันดำโขมงออกมา "พวกมันมากันเยอะเกินไป!" เจ้าชายคีรีตะโกนแข่งกับเสียงระเบิด มือคว้าปืนยิงฉมวกที่ประดิษฐ์เองขึ้นมายิงใส่แมลงปอเหล็กตัวหนึ่งจนร่วงลงน้ำ พรานเข้มผลักนลินไปหลบหลังโขดหิน แล้วกระโจนเข้าใส่หุ่นพยนต์ตัวหน้าสุด มีดหมอในมือตวัดฟันเข้าที่ขาโลหะอย่างแรง เคร้ง! ประกายไฟแลบแปลบปลาบ แต่คมมีดที่เคยตัดเหล็กไหลขาดสะบั้น กลับทำได้เพียงสร้างรอยขีดข่วนบนเกราะทองเหลืองอาคม "บ้าเอ้ย! ฟันไม่เข้า!" เข้มสบถ "หนังเหนียวยิ่งกว่าควายธนูอีก!" "พวกมันไม่มีเนื้อหนังให้ฟันพี่เข้ม!" คีรีร้องบอก...

ณ หุบเขาเมฆา (ทิศตะวันตกของเขาไกรลาส - เส้นทางลับที่คนทั่วไปไม่รู้) ท่ามกลางทะเลหมอกที่หนาทึบจนมองไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน มีเมืองขนาดใหญ่เมืองหนึ่งซ่อนตัวอยู่ สิ่งก่อสร้างในเมืองนี้มิได้สร้างจากไม้หรือหินธรรมดา แต่สร้างจากโลหะสำริดและทองเหลืองที่สลักลวดลายไทยวิจิตรบรรจง เฟืองยักษ์ขนาดมหึมาหมุนขบกันส่งเสียงดังกึกก้องแผ่วเบาไปทั่วเมือง ท่อส่งไอน้ำสีขาวพวยพุ่งออกมาตามซอกตึก ราวกับเมืองนี้มีลมหายใจ นี่คือ 'นครมัตตรา' เมืองแห่งผู้ใช้อาคมควบคุมวัตถุ ที่ซึ่งตัดขาดจากโลกภายนอกมานับพันปี ในท้องพระโรงทองเหลือง 'พญาจันทรคราส' เจ้าเมืองผู้มีใบหน้าซีกซ้ายเป็นเนื้อหนังมนุษย์ แต่ซีกขวาถูกแทนที่ด้วยหน้ากากทองคำและกลไกจักรกล นั่งอยู่บนบัลลังก์ที่เชื่อมต่อกับท่อลำเลียงพลังงาน ร่างกายของพระองค์ดูอ่อนแอและโรยรา เสียงไอโขลกดังก้อง "เวลาของข้า... เหลืออีกไม่มากแล้วใช่ไหม... ท่านโหร" พญาจันทรคราสเอ่ยถามเสียงแหบพร่า ดวงตาข้างที่เป็นมนุษย์ฉายแววหวาดกลัวความตาย เบื้องล่างบัลลังก์ ชายร่างสูงในชุดคลุมสีม่วงเข้มยืนสงบนิ่ง...

ณ เรือนไทยโบราณ คุ้มเจ้าพระยาเดชา (โลกมนุษย์) บรรยากาศในห้องนอนใหญ่ของท่านเจ้าคุณเดชา ผู้ว่าจ้างพรานเข้ม เต็มไปด้วยกลิ่นคาวคลุ้งที่ชวนสะอิดสะเอียนยิ่งกว่ากลิ่นซากศพ แสงเทียนวูบไหวจับภาพเงาตะคุ่มที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บนผนังไม้สักทอง ร่างผอมแห้งจนหนังหุ้มกระดูกของชายชรากำลังนอนแช่อยู่ในอ่างไม้ขนาดใหญ่ หากแต่ของเหลวในอ่างนั้นมิใช่น้ำสมุนไพรธรรมดา แต่มันคือ 'เลือด' สีแดงข้นคลั่กที่ส่งกลิ่นคาวรุนแรง ผสมกับว่านยาอาถรรพ์ที่หมอผีประจำตระกูลปรุงขึ้น "อึก... อ้ากกก..." เสียงร้องโหยหวนดังลอดไรฟันดำปี๋ของท่านเจ้าคุณ ผิวหนังที่เคยเหี่ยวย่นและเน่าเฟะเริ่มมีปฏิกิริยากับเลือดอาถรรพ์ มันส่งเสียงฉ่าราวกับเนื้อย่างบนเตาถ่าน ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่านไปทั่วร่าง แต่ชายชรากลับแสยะยิ้มด้วยความพึงพอใจ "ท่านเจ้าคุณ..." เสียงแหบต่ำของชายวัยกลางคนผู้นุ่งขาวห่มขาว แต่แววตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่า เดินเข้ามาในห้อง เขาคือ 'อาจารย์คง' จอมขมังเวทย์ผู้เลี้ยงผีปอบ "เลือดเด็กทารกเจ็ดศพที่ท่านให้หามา...

ลมพายุหมุนลูกใหญ่ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า พัดพาหิมะสีขาวโพลนให้ฟุ้งกระจายจนมองไม่เห็นทิศทาง เสียงลมหวีดหวิวนั้นฟังดูคล้ายเสียงกรีดร้องของภูตพราย แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าพายุ คือแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างสีทองอร่ามตรงหน้า 'พญาสุบรรณราช' ขุนพลแห่งครุฑ ยืนตระหง่านอยู่บนโขดหินสูง ร่างกายกำยำสูงกว่าสามเมตรปกคลุมด้วยเกราะทองคำประดับเพชรนิลจินดา ปีกคู่มหึมาสีทองแดงกางสยายออกบดบังแสงอาทิตย์จนเกิดเงาทะมึนทาบทับคณะเดินทางมนุษย์ตัวจ้อย ดวงตาสีแดงฉานดั่งดวงไฟนรกจ้องมองลงมาด้วยความเหยียดหยาม "มนุษย์..." เสียงของพญาครุฑกึกก้องกัมปนาทราวกับฟ้าผ่า "ช่างบังอาจนักที่กล้าย่างกรายเข้ามาถึงตีนเขาไกรลาส... กลิ่นสาบของเจ้าทำให้สวนสวรรค์ต้องแปดเปื้อน" พรานเข้มก้าวออกมาข้างหน้า ร่างกายโชกเลือดแต่ยืนหลังตรงอย่างไม่เกรงกลัว "ข้าเพียงต้องการผ่านทางเพื่อไปขอยารักษาชีวิตคน ไม่ได้มีเจตนาลบหลู่" "ยา?" พญาสุบรรณราชแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะนั้นสร้างคลื่นกระแทกจนจ้อยและลุงมั่นต้องล้มลุกคลุกคลาน "บุปผาเทวาไม่ใช่ของที่สัตว์ชั้นต่ำอย่างพวกเจ้าจะแตะต้องได้... และเจ้า! กินนรพันธุ์ผสม!" พญาครุฑตวัดนิ้วชี้มาที่นลิน สายตารังเกียจเดียดฉันท์ยิ่งกว่ามองหนอนแมลง "ตัวกาลกิณีแห่งป่าหิมพานต์... เจ้ากล้าพาคนนอกเข้ามาเหยียบย่ำดินแดนศักดิ์สิทธิ์...

แสงสว่างจ้าบาดตาที่ปลายอุโมงค์ทำให้พรานเข้มต้องยกมือขึ้นป้องหน้า ลมหายใจเฮือกแรกที่สูดเข้าปอดหลังจากขึ้นมาจากเมืองบาดาลช่างหอมหวานและสดชื่นจนแทบสำลัก มันมิใช่กลิ่นอับชื้นของดินและรากไม้ แต่เป็นกลิ่นหอมปรุงแต่งราวกับเครื่องหอมชั้นดีที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ "ถึงแล้ว..." เสียงแหบพร่าของแม่เฒ่าดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย "สุดเขตแดนของข้าแล้ว... ที่เหลือพวกเอ็งต้องไปกันต่อเอง จำไว้... สิ่งที่ตาเห็น อาจไม่ใช่สิ่งที่เป็น" เมื่อสายตาปรับสภาพได้ ภาพเบื้องหน้าก็ทำเอาคณะเดินทางทั้งหมดถึงกับยืนตะลึงงันจนลืมความเหนื่อยล้า เบื้องล่างคือหุบเขาขนาดมหึมาที่ถูกโอบล้อมด้วยเทือกเขาสูงเสียดฟ้า ยอดเขาเหล่านั้นปกคลุมด้วยหิมะสีเงินยวงสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ นี่คือ 'ป่าหิมพานต์ชั้นใน' เขตแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ใกล้ชิดกับสวรรค์มากที่สุด ต้นไม้ในป่าแห่งนี้มิได้มีลำต้นเป็นเนื้อไม้สีน้ำตาล หากแต่เป็นสีทองคำสุกปลั่ง ใบไม้เป็นสีแก้วมณีหลากสี ทั้งมรกต ทับทิม และไพลิน ลำธารที่ไหลผ่านโขดหินมิใช่น้ำใสธรรมดา แต่เป็นสายธารสีมุกที่ส่งเสียงดนตรีแผ่วเบายามไหลกระทบหิน พื้นหญ้าหนานุ่มดุจพรมกำมะหยี่สีเขียวขจีมีดอกไม้แปลกตาส่งกลิ่นหอมยั่วยวน "สวรรค์..." จ้อยพึมพำ...

กลิ่นอับชื้นของตะไคร่น้ำและกลิ่นดินเก่าเก็บที่หมักหมมมานับร้อยปีโชยแตะจมูกทันทีที่แสงสว่างจากไฟแช็กของพรานเข้มส่องกระทบผนังอุโมงค์ ทางเดินเบื้องหน้ามิใช่อุโมงค์ดินธรรมดา หากแต่ถูกปูลาดด้วยศิลาแลงก้อนมหึมาที่ตัดเรียบกริบ ผนังสองข้างทางแกะสลักเป็นรูปพญานาคเลื้อยพันกันไปมาอย่างวิจิตรบรรจง ทว่ารูปปั้นเหล่านั้นกลับแตกหักเสียหาย บางตัวเศียรขาดกระเด็น บางตัวถูกรากไม้ชอนไชจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ บ่งบอกถึงความรุ่งเรืองที่ล่มสลายไปนานแสนนาน "ที่นี่คือ 'เวียงนาคราช'" หญิงชราหลังค่อมเอ่ยเสียงแหบแห้ง เสียงของนางสะท้อนก้องไปในความมืด "อดีตเมืองหน้าด่านของชาวบาดาล ก่อนที่จะถูกทิ้งร้างเพราะพิษสงครามเมื่อพันปีก่อน... ไม่มีใครกล้าเข้ามาที่นี่หรอก เพราะวิญญาณงูเจ้าที่มันดุ" นางหัวเราะในลำคอเสียงดัง หึ หึ ก่อนจะเดินนำลึกเข้าไป พรานเข้มกัดฟันข่มความเจ็บปวดที่แผ่นหลัง เลือดอุ่นๆ ยังคงไหลซึมเสื้อออกมาไม่หยุด แขนแกร่งที่โอบประคองนลินเริ่มสั่นเทาจากอาการเสียเลือด แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยมือ "วางข้าลงเถอะพี่เข้ม" นลินกระซิบเสียงเครือ "ท่านบาดเจ็บหนัก... ให้ข้าเดินเอง" "ทางมันมืด......