ภาพที่สมาชิกชมรมซอฟต์บอลเห็นจนชินตาในช่วงสัปดาห์นี้ คือภาพของ “คู่รัก… เอ้ย คู่หูคนพิการ” ที่นั่งจุมปุ๊กอยู่ม้านั่งข้างสนาม
แมง (แขนขวาใส่เฝือก) นั่งไขว่ห้างด้วยมาดขรึม ส่วนน้ำเหนือ (ข้อเท้าพันผ้าล็อก) นั่งเหยียดขาอยู่ข้างๆ พร้อมสมุดจดเล่มเล็ก ทั้งคู่ถูกโค้ชสั่งห้ามลงสนามเด็ดขาด แต่ก็ห้ามไม่ให้มาดูเพื่อนซ้อมไม่ได้
“น่าเบื่อชะมัด…” น้ำเหนือบ่นพลางเคี้ยวป๊อกกี้ (ที่แมงซื้อมา) “ดูเขาขว้างกันไปขว้างกันมา ไม่เห็นมีไรตื่นเต้นเลย เหมือนเบสบอลนั่นแหละ แค่ลูกใหญ่กว่า”
แมงที่กำลังจ้องมองพิทเชอร์รุ่นน้องซ้อมขว้างลูกอยู่ หันขวับมามองน้ำเหนือทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเหมือนได้ยินคำหยาบคาย
“เหมือน?” แมงทวนคำเสียงสูง “มึงเอาอะไรมามองว่าเหมือน?”
“อ้าว ก็… มีไม้ตี มีลูกกลมๆ มีถุงมือ วิ่งวนรอบสี่เหลี่ยม เหมือนกันเป๊ะ” น้ำเหนือตอบซื่อๆ
แมงถอนหายใจยาวเหยียด ขยับตัวหันหน้ามาหาน้ำเหนือ แววตาจริงจังแบบที่น้ำเหนือเริ่มจะกลัวใจ (เพราะเวลามันจริงจังเรื่องบอล มันดุมาก)
“ฟังนะไอ้เด็กน้อย…” แมงใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากน้ำเหนือ “ซอฟต์บอลไม่ใช่เบสบอลย่อส่วน แต่มันคือ ‘เกมแห่งความเร็ว’ ที่โหดหินกว่าเยอะ”
“ยังไงอะ?” น้ำเหนือลูบหน้าผากป้อยๆ
“มึงดูระยะทางจากเนินพิทเชอร์ (Pitcher’s plate) ไปถึงโฮมเพลท (Home plate)” แมงชี้มือประกอบ “เบสบอลห่างประมาณ 18 เมตร แต่ซอฟต์บอลห่างแค่ 14 เมตร โดยประมาณ”
“แล้วไง? ใกล้กว่าก็ตีกระจอกกว่าดิ”
“กระจอกบ้านป้าแกสิ” แมงทำเสียงดุ “ระยะใกล้กว่า แปลว่า ‘เวลาในการตัดสินใจ’ (Reaction Time) น้อยลงมหาศาล ลูกบอลที่พุ่งมาด้วยความเร็ว 100-110 กม./ชม. ในระยะแค่นั้น แบตเตอร์ (คนตี) มีเวลาแค่เสี้ยววินาที… น้อยกว่าการกระพริบตาซะอีก ที่จะตัดสินใจว่าจะหวดหรือจะปล่อย”
น้ำเหนือเริ่มตาโต “จริงดิ…”
“แถมการขว้าง…” แมงทำท่าประกอบด้วยมือซ้าย “เบสบอลขว้างแบบ Overhand (ขว้างกดลง) ลูกจะพุ่งจากสูงลงต่ำ ตามแรงโน้มถ่วง แต่ซอฟต์บอลขว้างแบบ Underhand (ขว้างเสยขึ้น)“
แมงขยับเข้ามาใกล้ คว้ามือซ้ายของน้ำเหนือมาจับ แล้วจัดนิ้วให้ทำท่ากำลูกบอล
“การหมุนข้อมือคือหัวใจสำคัญ… ถ้ามึงสะบัดข้อมือแบบนี้…” แมงบิดข้อมือน้ำเหนือเบาๆ “ลูกมันจะหมุนต้านลม แล้ว ‘เหินขึ้น’ (Rise Ball) ยิ่งเข้าใกล้คนตี ลูกยิ่งลอยสูงขึ้น หลอกให้คนตีหวดลมเล่น… นี่คือเสน่ห์ของซอฟต์บอล ลูกบอลที่แหกกฎฟิสิกส์”
น้ำเหนือมองหน้าแมงที่กำลังอธิบายอย่างออกรส ดวงตาของแมงเป็นประกายวาววับยามพูดถึงสิ่งที่รัก ใบหน้าหล่อเหลาดูมีเสน่ห์ทรงพลังจนน้ำเหนือเผลอใจเต้นแรง
คนอะไรวะ… ขนาดนั่งเลคเชอร์ทฤษฎี ยังเท่ได้ขนาดนี้
“เข้าใจยัง?” แมงถาม ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “หรือต้องให้สาธิตกับหัวมึง?”
“ข…เข้าใจแล้วคร้าบ!” น้ำเหนือรีบพยักหน้า “มิน่าล่ะ ตอนมึงขว้าง กูถึงมองลูกไม่ทันเลย นึกว่าลูกบอลหายตัวได้”
“หึ…” แมงยิ้มมุมปากอย่างพอใจ “รู้แล้วก็ตั้งใจดู สังเกตรุ่นน้องคนนั้นดูซิ”
แมงพยักพเยิดหน้าไปที่รุ่นน้องปี 1 ที่กำลังง้างมือขว้างลูกในสนาม
“ดูการวางเท้า…” แมงวิเคราะห์เสียงต่ำ “เขาก้าวขาสั้นไป แรงส่งจากสะโพกไม่พอ ลูกนี้จะไม่มีน้ำหนัก… แป๊กชัวร์”
ฟึ่บ! … แปะ!
จริงอย่างที่แมงว่า ลูกบอลพุ่งไปแบบไม่มีแรง ตกพื้นก่อนถึงมือแคชเชอร์ซะอีก
“เชี่ย… แม่นว่ะ!” น้ำเหนือตาเป็นประกาย “มึงเป็นหมอดูเปล่าเนี่ย!”
“กูเป็นพิทเชอร์” แมงตอบเรียบๆ “พิทเชอร์ที่ดีต้องรู้กลไกร่างกาย ต้องรู้วิธีส่งแรงจากปลายเท้าสู่ปลายนิ้ว… ซอฟต์บอลไม่ใช่แค่ใช้แรงแขน แต่มันคือศิลปะการใช้ทั้งร่างกาย”
แมงเอนหลังพิงพนักม้านั่ง ตามองไปยังสนาม แต่ปากยังคงสอนน้ำเหนือไม่หยุด
“แล้วดูนั่น… ตำแหน่ง Shortstop (คนยืนระหว่างเบส 2 กับ 3)” แมงชี้ “ตำแหน่งนั้นต้องคล่องที่สุด ปฏิกิริยาต้องไวสุด เพราะลูกตีส่วนใหญ่จะพุ่งไปทางนั้น… ถ้ามึงหายเจ็บ กูจะให้มึงฝึกตำแหน่งนี้”
“ห๊ะ? กูเนี่ยนะ?”
“เออ ตัวเล็กๆ ไวๆ แบบมึง เหมาะจะเป็นตัวป่วนในสนาม” แมงหันมายิ้มกวนๆ “เหมือนที่มึงชอบป่วนชีวิตกูนี่แหละ”
น้ำเหนือหน้าแดงแปร๊ด “ไอ้บ้า! วกเข้าเรื่องนี้ตลอด!”
“เขินเหรอ?”
“เออ! เขิน!” น้ำเหนือยอมรับตรงๆ “เลิกจ้องหน้ากู แล้วดูบอลไปเลย!”
แมงหัวเราะในลำคอ เขาหยิบขวดน้ำขึ้นมาเปิดดื่ม พลางลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของน้ำเหนือที่กำลังตั้งใจจดข้อมูลลงสมุดยิกๆ
การบาดเจ็บครั้งนี้อาจจะไม่ใช่เรื่องแย่ซะทีเดียว… เพราะมันทำให้เขาได้มานั่งสอนคนข้างๆ ได้เห็นแววตาชื่นชมของมัน และได้รู้ว่า…
การมีคนมานั่งฟังเรื่องที่ตัวเองชอบ (แม้คนฟังจะไม่ค่อยรู้เรื่องก็ตาม) มันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง
“เหนือ…”
“หือ?”
“พรุ่งนี้… กูจะสอนเรื่อง ‘การขโมยเบส’ (Stealing Base)“
“ยากปะ?”
“ไม่ยาก…” แมงยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาแพรวพราว “…หลักการเดียวกับการ ‘ขโมยหัวใจ’ นั่นแหละ… ต้องไว ต้องเนียน และต้องทำให้เขายอมจำนนโดยไม่รู้ตัว”
น้ำเหนืออ้าปากค้าง ปากกาในมือร่วงตุ้บลงพื้น
โอเค… วันนี้นอกจากจะได้ความรู้เรื่องซอฟต์บอลแล้ว ยังได้รู้ซึ้งอีกว่า…
สกิลการจีบของไอ้พี่แมง พัฒนาไปไกลจนน่ากลัวกว่าลูกไรส์บอลซะอีก!
[จบบทที่ 15]
💡 เกร็ดความรู้ซอฟต์บอล (Softball Fact) ที่แฝงในบทนี้:
- ระยะทาง: ซอฟต์บอลระยะพิทช์ใกล้กว่าเบสบอล (ประมาณ 14 ม. vs 18 ม.) ทำให้คนตีมีเวลาน้อยมากในการตัดสินใจ
- ท่าขว้าง: ซอฟต์บอลขว้างแบบ Underhand (เสยขึ้น) ต่างจากเบสบอลที่ขว้างแบบ Overhand (กดลง)
- Rise Ball: ลูกบอลไม้ตายของซอฟต์บอล ที่หมุนต้านลมแล้วลอยสูงขึ้น ซึ่งเป็นวิถีบอลที่เบสบอลทำไม่ได้
- Reaction Time: หัวใจสำคัญของกีฬานี้คือ “ความเร็ว” ไม่ใช่แค่พละกำลัง
