เสียงคลื่นกระทบฝั่งและกลิ่นไอเกลือควรจะเป็นอะไรที่ผ่อนคลาย แต่สำหรับ คิริน ที่กำลังยืนแบกเป้สามใบของธันวาอยู่ท่ามกลางแดดเปรี้ยงที่ทะเลพัทยา… มันคือบทลงโทษชัด ๆ!
“ธันวา! นายจะเอาชุดมาเดินแบบหรือไง หอบมาทำไมเยอะแยะเนี่ย!”
“โธ่… คิริน นี่มันทริปฉลองแชมป์นะ เราต้องมีชุด Breakfast, Brunch, Lunch, และ Sunset Dinner สิครับ” ธันวาเดินลงจากรถตู้ในชุดเชิ้ตลายฮาวายปลดกระดุมโชว์แผงอกขาว ๆ พร้อมแว่นกันแดดสุดชิค “เนตรพายุของฉันบอกว่า ทริปนี้เราจะ ‘ฮอต’ กว่าแดดเมืองไทยแน่นอน”
ณ วิลล่าริมหาดส่วนตัว
ทริปนี้ศิลาเป็นคนจัดการ โดยใช้เงินรางวัลแชมป์ผสมกับเงินที่แอบจิ๊กมาจากกระเป๋าพี่ภูผา เมื่อทุกคนมาถึงริมสระน้ำ ความวุ่นวายก็เริ่มขึ้นทันที
“พี่ภูผาาาา! มาทาครีมกันแดดให้ผมหน่อยยย!” ศิลาตะโกนเรียกพี่ชายที่กำลังพยายามนอนนิ่ง ๆ อ่านหนังสือใต้ร่มไม้
“นายมีมือมีเท้าก็ทาเองสิ!” ภูผาตอบเสียงเข้ม แต่หูแดงซ่าน
“ก็ข้างหลังผมเอื้อมไม่ถึงนี่นา… หรือพี่อยากให้สาว ๆ แถวนี้มาทาให้ผมแทน?” ศิลาแกล้งทำท่าจะเดินไปหานักท่องเที่ยวสาว ๆ
หมับ! ภูผาคว้าข้อมือน้องชายตัวแสบไว้ทันควัน ก่อนจะกระชากขวดครีมมาถือไว้เอง “อยู่นิ่ง ๆ เลยนะไอ้ตัวแสบ!” ภูผาเริ่มชโลมครีมลงบนแผ่นหลังเนียนของศิลา ท่ามกลางสายตาแซว ๆ ของเพื่อนร่วมทีม
ช่วงบ่าย: กีฬาชายหาด (ที่ไม่ธรรมดา)
แม้จะมาพักผ่อน แต่สันดานนักกีฬามันไม่เข้าใครออกใคร ศิลาจึงเสนอไอเดียสุดเพี้ยน
“มาแข่งวอลเลย์บอลชายหาดกันเถอะ! ทีมคู่รักสลาตัน (ธันวา-คิริน) ปะทะ ทีมพี่น้องท้องชนกัน (ภูผา-ศิลา) ใครแพ้ต้องเป็นคนจ่ายค่าอาหารมื้อเย็น!”
“ได้! ฉันกำลังหมั่นไส้ไอ้ศิลามานานละ!” คิรินถอดเสื้อโชว์ซิกแพคแน่น ๆ จนสาว ๆ แถวนั้นถึงกับทำมือถือหล่น
เกมเริ่มขึ้นริมหาดทรายที่นุ่มและยุบตัว ทำให้การใช้พลังพิเศษทำได้ยากขึ้น คิรินพยายามจะจุดพลังสลาตันแต่ทรายที่กระเด็นเข้าตาทำให้เขาเสียจังหวะ
“คิริน! อย่าหลับตา! มองที่วิถีมือฉัน!” ธันวาเซตบอลด้วยท่าทางสบาย ๆ ท่ามกลางสายลมริมทะเล ลูกบอลลอยนิ่งสวนทางกับลมทะเลอย่างน่าอัศจรรย์
ปัง! คิรินตบลูกลงบนพื้นทรายอย่างแม่นยำ แต่มันกลับถูกเท้าของศิลาเกี่ยวขึ้นมาได้!
“เท้าปีศาจบนหาดทรายน่ะ… โหดกว่าในสนามสิบเท่าบอกเลย!” ศิลาตีลังกาเตะส่งบอลให้ภูผา ภูผากระโดดตบลูกด้วยพลังมหาศาลจนทรายกระจายเป็นวงกว้าง การแข่งขันจบลงด้วยความเละเทะ เพราะทุกคนมัวแต่แกล้งกันจนลูกบอลลอยไปตกใส่ถังน้ำแข็งของกลุ่มนักท่องเที่ยวใกล้ ๆ
Sunset Dinner: ความในใจใต้แสงดาว
ตกเย็น ทั้งสี่คนนั่งล้อมวงกันที่โต๊ะริมหาด เสียงคลื่นและแสงเทียนทำให้บรรยากาศโรแมนติกขึ้นมาถนัดตา
“นี่… ธันวา” คิรินพึมพำขณะมองดูท้องฟ้าสีม่วงอมส้ม “ขอบใจนะ… ที่ลากฉันออกมาจากห้อง 404 ในตอนนั้น ถ้าไม่มีนาย ฉันคงยังเป็นแค่ ‘อะไหล่’ ที่ไม่มีใครเห็นหัว”
“นายไม่ใช่ของสำรองสำหรับใครทั้งนั้นคิริน…” ธันวาเอื้อมมือไปกุมมือคิรินใต้โต๊ะ “สำหรับฉัน นายคือ ‘ศูนย์กลางพายุ’ ที่ทำให้ชีวิตฉันมันหมุนต่อไปได้ ขาดนายไป เนตรพายุของฉันก็ไม่มีค่าอะไรหรอก”
ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะโน้มหน้าเข้าหากัน…
“แหวะ! หวานจนมดขยับเหงือกแล้วพี่!” ศิลาโผล่หัวมาจากข้างหลังคิริน พลางกอดคอพี่ชายตัวเอง “พี่ภูผาาา ดูสิ เขาสวีทกันแล้ว พี่ไม่เห็นบอกรักผมแบบนั้นบ้างเลย!”
“ฉันไม่บอก… แต่ฉันทำให้ดูแล้วไง” ภูผาพูดจบก็คีบกุ้งตัวใหญ่ที่แกะเปลือกแล้วใส่จานศิลา “กินไปซะ จะได้หยุดพูด”
ศิลาฉีกยิ้มกว้างจนหน้าบาน เขาซบไหล่ภูผาอย่างมีความสุข “โอเค๊! กุ้งสื่อรักก็ได้!”
01:00 น. ณ ระเบียงวิลล่า
ธันวากับคิรินยืนรับลมทะเลอยู่สองคน คิรินหยิบสร้อยข้อมือเชือกถักเส้นเล็ก ๆ ที่เขาแอบซื้อมาตอนธันวาไปซื้อน้ำออกมา
“ใส่ไว้ซะ… สลักชื่อทีมเราไว้ด้วย” คิรินใส่ให้ธันวาอย่างเกอะกัง
“ขอบคุณนะคุณอัศวิน… แต่รางวัลแชมป์ของฉันน่ะ ฉันยังไม่ได้ทวงเลยนะ” ธันวาขยิบตาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ทวงอะไรอีกล่ะ? งานหมั้นก็ล่มไปแล้ว หนี้ก็เคลียร์แล้ว…”
“ก็สัญญาที่ห้อง 404 ไง… เปลี่ยนจากห้อง 404 เป็นเตียงริมชายหาดนี่แทนได้ไหมครับ?”
คิรินหน้าแดงไปถึงหู แต่คราวนี้เขาไม่ด่า เขาคว้าคอเสื้อธันวาเข้ามาแล้วเป็นฝ่ายนำจูบก่อนอย่างโหยหา ลมทะเลพัดหอบใหญ่พาเอาความรักของทั้งคู่ลอยล่องไปกับความมืดมิดที่แสนหวาน พายุในสนามจบลงแล้ว… แต่พายุในหัวใจของพวกเขากำลังเริ่มบรรเลงเพลงรักบทใหม่ที่ไม่มีวันจบสิ้น
