“ฟังนะยะสาวๆ! นี่ไม่ใช่แค่คันนา… แต่มันคือ รัน-เวย์! เข้าใจไหม!”
เสียงตะโกนก้องกังวานของเจนนี่ดังไปทั่วทุ่งนาท้ายหมู่บ้าน ทำเอานกเอี้ยงที่เกาะอยู่บนหลังควายต้องบินหนีด้วยความตกใจ
เบื้องหน้าของเจนนี่ ไม่ใช่เหล่านางแบบขายาวจากโมเดลลิ่ง แต่เป็น “แก๊งกะเทยน้อยและเด็กแสบประจำหมู่บ้าน” จำนวน 5 ชีวิต ที่ยืนเข้าแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นมอมแมม
นำทีมโดย น้องจีจี้ (หัวหน้าแก๊ง), น้องกอล์ฟ (ผู้มีความฝันอยากเป็นลิซ่า), น้องปูเป้ (เด็กอ้วนจอมแย่งซีน), และเด็กชายอีกสองคนที่โดนลากมาเพราะแลกกับไอติมฟรี
หลังจากผ่านพ้นวิกฤตเจ้าหนี้เมื่อวาน เจนนี่เรียกประชุมด่วนกับครอบครัว (และพี่เข้ม) เมื่อคืน สรุปแผนการได้ว่า: “เราต้องดังก่อน ถึงจะรวย!” ถ้าคนรู้จักร้าน Jenny Salon ผ่านโซเชียล ลูกค้าจากต่างอำเภอหรือจังหวัดใกล้เคียงจะต้องแห่กันมาแน่นอน
และวันนี้ คือวันถ่ายทำคอนเทนต์เปิดตัวร้าน!
“เจ้เจนนี่… แดดมันฮ้อนแท้ ขาหนูไหม้หมดแล้ว” น้องกอล์ฟบ่นอุบ เอามือพัดวีหน้าตัวเอง
“หยุดบ่น! อยากสวยต้องอดทน! อยากรวยต้องสู้แดด!” เจนนี่ในชุดกางเกงวอร์มแถบข้าง (สไตล์แม่ชม) สวมหมวกแก๊ปกลับหลัง สั่งเสียงเขียว มือถือโทรศัพท์มือถือที่ต่อกับไม้กันสั่นราคาถูก เตรียมพร้อมถ่ายทำ
“พี่เข้ม! แสงได้หรือยังคะ?” เจนนี่หันไปตะโกนถามทีมงานฝ่ายเทคนิคกิตติมศักดิ์
พี่เข้ม ยืนเหงื่อท่วมอยู่บนเนินดิน มือถือแผ่นโฟมติดกระดาษฟอยล์ย่างปลา (ทำหน้าที่เป็นรีเฟลกเตอร์สะท้อนแสง) ปรับองศาให้แสงตกกระทบหน้าน้องๆ อย่างมืออาชีพ
“ได้แล้วครับผู้กำกับ! แสงสวยมาก หน้าผ่องเป็นยองใยเลย!” เข้มตะโกนตอบ พร้อมส่งยิ้มหวานให้กำลังใจ
เจนนี่แอบใจสั่นกับยิ้มนั้นเล็กน้อย แต่ต้องรีบดึงสติกลับมา งานคือเงิน เงินคืองานบันดาลสุข!
“เอาล่ะ! โจทย์วันนี้คือ… Fashion on the Rice Field (แฟชั่นนิสต้าท้าทุ่งข้าว)” เจนนี่อธิบายบรีฟ “พวกเธอต้องเดินแบบบนคันนา โดยจินตนาการว่ากำลังเดินอยู่บนแคทวอล์กที่ปารีส โดยมีพร็อพคือ… อุปกรณ์ทำนา!”
เจนนี่โยนพร็อพให้แต่ละคน
- จีจี้ ได้ สุ่มจับปลา (เอามาครอบหัวเหมือนหมวก)
- กอล์ฟ ได้ ข้องใส่ปลา (สะพายข้างเหมือนกระเป๋าหลุยส์)
- ปูเป้ ได้ ผ้าขาวม้า (เอามาพันตัวเป็นชุดราตรีเกาะอก)
“พร้อมนะ! เพลงมา!”
เจนนี่กดเปิดเพลงหมอลำจังหวะเทคโนแดนซ์จากลำโพงบลูทูธ
ตึง! ตึง! ตึง! โป๊ะ! ตึง! ตึง!
“Action!”
น้องจีจี้ประเดิมคนแรก นางเดินสับขาไขว้กันเป็นรูปเลขแปดบนคันนาดินเหนียวแคบๆ สวมวิญญาณนางแบบวิคตอเรียซีเคร็ท แต่สวมสุ่มไก่ไว้บนหัว
“Fierce! จิกกล้องลูก! จิก!” เจนนี่พากย์เสียงกระตุ้น “หมุนตัวหนึ่งรอบ! ระวังโคลน! เลิศ!”
จีจี้หมุนตัวสะบัดสุ่มอย่างสวยงาม แต่จังหวะลงเท้าพลาดไปเหยียบก้อนดินลื่นๆ
พรืดดด!
“ว้ายยยย!”
จีจี้ถลาหน้าคะมำเกือบพุ่งลงนาข้าว โชคดีที่ทรงตัวด้วยท่า ‘สะพานโค้ง’ ได้อย่างปาฏิหาริย์
“Cut! Cut!” เจนนี่กดหยุด “เกือบดีแล้วจีจี้! แต่เมื่อกี้เหมือนแม่ย่านางลงประทับทรงมากกว่านางแบบ! เอาใหม่!”
…
การถ่ายทำดำเนินไปอย่างทุลักทุเลปนฮาน้ำตาเล็ด
น้องปูเป้ เด็กอ้วนจ้ำม่ำ เดินอุ้ยอ้ายในชุดผ้าขาวม้าเกาะอก แต่ด้วยอินเนอร์ความมั่นใจระดับล้าน ปูเป้คว้าต้นกล้าข้าวขึ้นมาทัดหู แล้วโพสท่า ‘ปวดเอว’ บิดตัวเป็นเกลียวโปเต้ จนผ้าขาวม้าแทบหลุด
“ดีมากปูเป้! เซ็กซี่! ยั่วเพศ(ผู้)มาก!” เจนนี่เชียร์อัพสุดฤทธิ์
พี่เข้ม ที่ยืนถือแผ่นสะท้อนแสง หัวเราะจนตัวงอ “โอ๊ย… เจนนี่ พี่ปวดท้อง ขำจนไส้จะขาดแล้ว”
“ห้ามขำค่ะพี่เข้ม! นี่งานศิลปะ!” เจนนี่หันไปดุ แต่ตัวเองก็กลั้นขำจนหน้าแดง
ฉากไฮไลต์มาถึง เมื่อเจนนี่ตัดสินใจว่าต้องมีซีน “ฟินาเล่” โดยตัวแม่จะลงสนามเอง
“พี่เข้มคะ… ฝากถือกล้องหน่อย เจนนี่จะเดินปิดท้าย”
เข้มรับมือถือไปถือด้วยความตื่นเต้น “จัดไปครับ นางเอกของพี่”
เจนนี่ถอดเสื้อวอร์มออก เผยให้เห็นชุดข้างใน… ชุดบอดี้สูทสีดำรัดรูป (ที่ดัดแปลงมาจากชุดว่ายน้ำวันพีซ) สวมทับด้วยกระโปรงสุ่มไก่ยักษ์ที่ประดับด้วยรวงข้าวสีทองอร่าม รองเท้าบูทยางสีเหลืองคู่ใจถูกขัดจนเงาวับ
เพลงเปลี่ยนจังหวะเป็นเพลงช้าๆ ทรงพลัง
เจนนี่สูดลมหายใจเข้า… สายตาเปลี่ยนจากกะเทยตลก เป็นนางพญาผู้ทรงอำนาจ
เธอเริ่มก้าวเดิน…
ทุกย่างก้าวบนคันนาขรุขระ ดูมั่นคงและสง่างาม แขนเรียววาดลวดลายร่ายรำไปตามจังหวะเพลง ลมทุ่งพัดมากระทบรวงข้าวบนชุดพลิ้วไหว ราวกับเทพธิดาแห่งท้องทุ่งที่ลงมาจุติ
พี่เข้มมองผ่านหน้าจอโทรศัพท์… แต่สายตาจริงๆ ของเขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความตะลึง
ไม่ใช่แค่สวย… แต่เจนนี่ดู “เปล่งประกาย” ท่ามกลางโคลนตม เธอทำให้สิ่งที่ดูธรรมดา กลายเป็นสิ่งพิเศษได้เสมอ
“หมุน!” เจนนี่สั่งตัวเอง
เธอสะบัดกระโปรงสุ่มไก่ หมุนตัว 360 องศา พร้อมโปรยแกลบ (ที่กำไว้ในมือ) ขึ้นฟ้าแทนกากเพชร
ฟุ่บ!
แกลบสีทองร่วงพรูลงมาราวกับละอองทองคำต้องแสงแดด เจนนี่โพสท่าจบด้วยการเชิดหน้ามองฟ้า แขนกางออกรับพลังธรรมชาติ
“Cut! สวยมากกกกก!” เหล่าแก๊งกะเทยน้อยปรบมือเกรียวกราว
พี่เข้มลดกล้องลง ยิ้มกว้างจนตาหยี “สุดยอดเลยเจนนี่… คลิปนี้ต้องดังระเบิดแน่ๆ”
เจนนี่เดินหอบแฮ่กๆ เข้ามาดูมอนิเตอร์ พอเห็นภาพตัวเองในคลิป เธอก็ยิ้มแก้มปริ
“ตัดต่อใส่เพลงมันส์ๆ ใส่เอฟเฟกต์วิ้งๆ หน่อยนะ… รับรอง ยอดวิวถล่มทลาย!”
…
คืนนั้น ณ ห้องตัดต่อ (ห้องนอนเจนนี่)
เจนนี่นั่งหลังขดหลังแข็งตัดต่อคลิปในมือถือ โดยมีพี่เข้มนั่งปอกมะม่วงน้ำดอกไม้สุกป้อนอยู่ข้างๆ (อ้างว่ามาช่วยดูความเรียบร้อย)
“ตรงนี้ใส่เสียงเอฟเฟกต์ ‘ว้าว’ ดีบ่?” เข้มชี้ที่หน้าจอ
“ดีค่ะพี่! หัวครีเอทีฟนะเนี่ย” เจนนี่ชม พลางงับมะม่วงจากมือเขา “อื้ม… หวานจัง”
“มะม่วงหรือคนป้อน?” เข้มหยอดมุกหน้าตาย
เจนนี่สำลักมะม่วง “แค่อกๆ! พี่เข้ม! เดี๋ยวนี้ร้ายนะคะ ไปจำมุกเสี่ยวมาจากไหน!”
“จำมาจากเจนนี่นั่นแหละ” เข้มหัวเราะเบาๆ สายตาที่มองมาหวานเชื่อมยิ่งกว่าน้ำดอกไม้
เจนนี่รู้สึกหน้าร้อนวูบวาบ รีบหันกลับไปสนใจหน้าจอโทรศัพท์ “อะ… เสร็จแล้ว! โพสต์เลยนะ!”
นิ้วเรียวกดปุ่ม POST ลงในเพจ Facebook ใหม่ที่ชื่อว่า “Jenny Runway – เจนนี่ รันเวย์บ้านนา”
…
เช้าวันรุ่งขึ้น
เสียงไก่ขันยังไม่ทันจบดี เสียงโทรศัพท์ของเจนนี่ก็ดังรัวๆ เหมือนนาฬิกาปลุกนรก
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
เจนนี่ควานหาโทรศัพท์มาดูด้วยความงัวเงีย… และต้องเบิกตากว้างจนลูกตาแทบถลน
ยอดวิว: 1.5 ล้านวิว! ยอดแชร์: 5 หมื่นแชร์!
คอมเมนต์ไหลมาราวกับน้ำป่า:
- “เลิศมากแม่! ครีเอทีฟสุดๆ!”
- “ชุดรวงข้าวคือปังไม่ไหว อยากไปทำผมร้านนี้จัง!”
- “พิกัดที่ไหนคะ? จะตามไปตำ!”
- “ผู้ชายที่ถือรีเฟลกตอนท้ายคลิปหล่อมากกกก! ขอวาร์ป!” (อันนี้เจนนี่อ่านแล้วตาขวางทันที)
“กรี๊ดดดดดดดดดดดด! พ่อ! แม่! พี่เข้ม! เราดังแล้วโว้ยยยยย!”
เจนนี่กระโดดโลดเต้นบนที่นอนจนมุ้งแทบพัง ความหวังที่จะปลดหนี้เริ่มส่องประกายเจิดจ้าที่ปลายอุโมงค์
แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังดีใจ… ไม่มีใครรู้เลยว่า ความดังย่อมมาพร้อมกับ “ศัตรู” ที่คาดไม่ถึง
ในโลกโซเชียล… คลิปของเจนนี่ถูกแชร์ไปถึงหน้าฟีดของ “เจ๊มดแดง” เจ้าของโมเดลลิ่งชื่อดังในกรุงเทพฯ ผู้ซึ่งเป็น “อดีตเจ้านายเก่า” ที่เคยไล่เจนนี่ออกเพราะหมั่นไส้
เจ๊มดแดงจ้องหน้าจอมือถือ แสยะยิ้มมุมปาก
“อ้าว… นังจ้อย… ไปได้ดีที่บ้านนอกเหรอ? ฮึ… เดี๋ยวเจ๊จะไปเยี่ยมเยียนให้หายคิดถึงซะหน่อย!”
สงครามรันเวย์เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!
