บรรยากาศการฉลองชัยชนะพังทลายลงในพริบตา เมื่อหญิงวัยกลางคนท่าทางเจ้านายผู้สูงศักดิ์เดินเข้ามาในหอพักห้อง 404 เธอคือ คุณหญิงมล แม่ของคิริน (และคิระ) ที่ปกติจะอยู่แต่ในแวดวงสังคมชั้นสูง
คิริน: “แม่… มาที่นี่ได้ยังไงครับ?” คิรินลุกขึ้นยืนด้วยความประหม่า
คุณหญิงมล: “ถ้าฉันไม่มา แกคงลืมไปแล้วว่าแกมีหน้าที่อะไร คิริน…” คุณหญิงวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะซ้อม “สัญญาหมั้นหมายกับลูกสาวท่านประธานสปอนเซอร์รายใหญ่ แกต้องเซ็นชื่อเดี๋ยวนี้”
ธันวา: “ขอโทษนะครับคุณหญิง แต่นี่มันสมัยไหนแล้ว บังคับคลุมถุงชนมันไม่…” ธันวาพยายามแทรกแต่กลับถูกสายตาเหยียดหยามตอกกลับ
คุณหญิงมล: “คนนอกอย่าสอด! คิริน… แกควรรู้ตัวได้แล้วว่าที่แกได้ใช้นามสกุลนี้ ได้เรียนที่นี่ เพราะฉันเมตตาเด็กกำพร้าที่สามีฉันเก็บมาเลี้ยงเพื่อเป็น ‘อะไหล่’ ให้คิระเท่านั้น! แต่ในเมื่อตอนนี้คิระเล่นวอลเลย์บอลไม่ได้แล้ว แกก็ต้องทำตัวให้มีประโยชน์ทางอื่น!”
คำว่า ‘เด็กกำพร้า’ และ ‘อะไหล่’ ทำให้โลกของคิรินพังครืน พลังสลาตันในตัวเขาสั่นสะท้านจนข้าวของในห้องเริ่มสั่นไหวตามอารมณ์ที่แตกสลาย
คิริน: “อะไหล่… งั้นเหรอครับ? ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมเป็นแค่ของสำรองเหรอ?”
คุณหญิงมล: “ใช่! ถ้าแกไม่เซ็น ฉันจะฟ้องร้องเรียกค่าเลี้ยงดูทั้งหมดคืน และจะทำให้ชมรมนี้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ซะ!”
03:00 น. ณ ดาดฟ้าหอพัก
ธันวาเดินตามหาคิรินจนทั่ว ก่อนจะพบเขานั่งกอดเข่าอยู่ท่ามกลางลมหนาว ลมพายุรอบตัวคิรินหมุนวนอย่างบ้าคลั่งจนไม่มีใครเข้าใกล้ได้
ธันวา: “คิริน… หยุดพลังเถอะ นายจะทำร้ายตัวเองนะ”
คิริน: “ไปซะธันวา! ฉันมันก็แค่ของปลอม… ฉันไม่มีสิทธิ์รักใครทั้งนั้น แม้แต่นามสกุลที่ใช้อยู่ตอนนี้ยังไม่ใช่ของฉันเลย!”
ธันวาไม่ฟังคำขู่ เขาเดินฝ่ากระแสลมพายุที่บาดผิวจนเลือดซิบเข้าไปสวมกอดคิรินจากข้างหลังแน่น พลัง Eye of the Storm ของเขาไม่ได้ใช้มองวิถีบอล แต่ใช้เพื่อมองหา ‘จุดที่เจ็บที่สุด’ ในหัวใจของคิริน
ธันวา: “ฟังฉันนะ! ต่อให้นายไม่ใช่ลูกใคร ต่อให้นายชื่ออะไร… แต่นายคือ ‘คิริน’ เอสหลักที่ฉันเลือกส่งบอลให้! นามสกุลมันแค่หัวโขน แต่คนที่จูบกับฉันเมื่อกี้คือตัวจริง!”
ความอบอุ่นของธันวาทำให้พายุสงบลง คิรินปล่อยโฮออกมาซบกับไหล่ของเซตเตอร์คู่ใจ
วันรุ่งขึ้น: ปฏิบัติการกู้วิญญาณ (กามเทพเท้าปีศาจออกโรง)
ศิลาที่รู้เรื่องจากภูผาถึงกับเต้นผาง
🏐 “แม่พี่คิรินนี่ร้ายกว่าตัวร้ายในละครหลังข่าวอีกนะพี่ภู! เราต้องใช้แผน ‘ลักพาตัวเจ้าสาว’ เอ๊ย! ลักพาตัวเจ้าบ่าว!”
🏐 “ศิลา อย่าเล่นพิเรนทร์นะ นี่มันเรื่องใหญ่” ภูผาพยายามปราม แต่นัยน์ตาก็ฉายแววเป็นห่วงน้องชายไม่แพ้กัน
🏐 “แผนคือแบบนี้ครับ…” ศิลาขยิบตาให้ธันวา “งานหมั้นจะจัดขึ้นที่โรงแรมในเครือของพ่อพี่ธันวาใช่ไหม? งั้นเราก็ใช้ ‘อำนาจมืด’ ของลูกชายเจ้าของโรงแรมสิครับ!”
ณ งานหมั้นสุดหรู
คิรินในชุดสูทสีขาวดูสง่าแต่แววตาไร้ชีวิตยืนอยู่บนเวที ขณะที่เขากำลังจะจรดปากกาเซ็นสัญญาหมั้น ไฟในหอประชุมก็ดับพรึบ! วูบ! เสียงดนตรีร็อกหนักๆ ดังขึ้นพร้อมกับแสงสปอร์ตไลท์สีน้ำเงินที่ส่องไปที่ทางเข้ายิม (ที่ถูกเนรมิตเป็นเวที)
ธันวา: “ขอโทษทีครับคุณหญิง แต่เอสคนนี้… สโมสรเราเซ็นสัญญา ‘จอง’ ไว้ตลอดชีวิตแล้ว!”
ธันวาในชุดวอร์มเท่ๆ เดินเข้ามาพร้อมกับสมาชิกทีมทุกคน ภูผาแบกคิรินขึ้นบ่า (ด้วยพลังลิเบอโร่จอมพลัง) ส่วนศิลาก็ใช้เท้าปีศาจเตะ ‘ถาดสัญญา’ จนกระเด็นตกท่อระบายน้ำไปอย่างแม่นยำ!
คุณหญิงมล: “พวกแกทำบ้าอะไรกัน! รปภ. จับพวกมัน!”
ศิลา: “จับไม่ได้หรอกครับป้า!” ศิลาตะโกนพลางโปรยใบปลิว “เพราะตอนนี้คลิปที่คุณหญิงด่าคิรินว่าเป็น ‘อะไหล่’ ถูกผมไลฟ์สดไปทั่วโลกโซเชียลแล้ว! สปอนเซอร์คนไหนอยากร่วมงานกับคนที่ดูถูกมนุษย์แบบนี้ก็ตามสบายเลยครับ!”
คุณหญิงมลหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นนักข่าวที่ซุ่มอยู่เริ่มรุมล้อมเธอ
จุดจบและจุดเริ่มต้นใหม่
ภูผาวิ่งพาคิรินหนีออกมาถึงรถตู้ของชมรม โดยมีธันวารอรับอยู่
ธันวา: “เป็นไง… ตื่นเต้นกว่านัดชิงแชมป์อีกใช่ไหม?”
คิริน: “พวกนายมันบ้า… บ้าที่สุดเลย” คิรินหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา ความกดดันที่แบกมาตลอดชีวิตถูกทำลายลงด้วยมิตรภาพของเพื่อนร่วมทีม
ธันวา: “คิริน… พ่อฉันยอมเคลียร์หนี้บุญคุณให้คุณหญิงมลแล้วนะ แลกกับการที่นายต้องมาเป็น ‘นักกีฬาในสังกัด’ บริษัทเรา… และต้องเป็น ‘แฟนเซตเตอร์’ ของฉันไปตลอดกาล นายโอเคไหม?”
คิรินไม่ตอบด้วยคำพูด แต่คว้าคอเสื้อธันวามาจูบโชว์ศิลาที่แอบดูอยู่เบาะหลังจนเจ้าตัวร้องจ๊าก
ศิลา: “โอ๊ยยย! เหม็นความรัก! พี่ภูผา ดูสิ พวกเขาจูบกันอีกแล้ว ผมอยากได้บ้างจัง!”
ภูผา: “ไอ้ศิลา! นั่งนิ่งๆ ไปเลยไป๊!” (แต่ภูผาก็แอบจับมือศิลาไว้แน่นใต้เบาะ)
พายุลูกใหญ่ผ่านไป พร้อมกับการปลดล็อกตัวตนของคิรินอย่างแท้จริง ต่อไปนี้เขาไม่ใช่ ‘อะไหล่’ ของใคร แต่คือ ‘ลมสลาตัน’ ที่จะโบยบินไปพร้อมกับ ‘เนตรพายุ’ ของเขาเอง
